Yogyakarta – Taman Sari: het waterpaleis

Yogyakarta, Taman Sari, Waterpaleis, Backpackjunkies

De trein vanuit Bandung naar Yogyakarta vertrekt om half 9 ’s ochtends. Voor de zekerheid stappen we een uurtje eerder in de taxi, maar alles gaan heel voorspoedig en we zijn ruim op tijd bij het station. Er staan allerlei mannetjes die we bij aankomst ook al hebben gezien, zogenaamde ‘porters‘, die je helpen met het dragen van je bagage. Er komt eentje op ons af met de vraag waar we heen moeten en ik laat iets te snel ons ticket zien. Hij loopt helemaal mee naar de trein en zorgt ervoor dat we op de juiste plek terecht komen. Gelukkig is deze man al snel tevreden, we geven hem 2.000 roepia (ongeveer €0,15) voor zijn diensten. Tja, het is nog vroeg zullen we maar denken. Vanuit onze coupé kijken we naar de bedrijvigheid buiten. We zien ‘porters’ af en aan lopen, toeristen die toch nog snel even wat eten gaan inslaan en de mensen van de trein die alles in juiste banen proberen te leiden.

Om half 9 stipt vertrekken we uit Bandung voor de 7,5 uur durende treinreis. De stoelen zijn comfortabel, je kunt een film kijken die wordt afgespeeld op twee algemene schermen of gewoon genieten van het uitzicht. We komen langs heel veel rijstvelden, waar we de lokale bevolking met de hand de rijst zien plukken en drogen. In elk klein dorpje is er wel een voetbalveldje waar de jongens op blote voeten een potje spelen. Voor we het weten zijn we alweer in Yogyakarta, de culturele hoofdstad van Indonesië. We lopen een stukje het station uit en bestellen een Grab. Hij zet ons netjes af voor de deur van ons volgende Guesthouse, Bamboo Bamboo.

Bandung naar Yogyakarta, Backpackjunkies

Jalan Prawirotaman

Een nieuwe stad is altijd even wennen en dat is deze keer niet anders. Het verkeer lijkt iets minder gek dan Bandung, hoewel het nog steeds erg druk is. Als we onze spullen hebben gedropt willen we even iets gaan eten. Bij de receptie vragen we waar we het beste heen kunnen gaan en het meisje stuurt ons naar de Jalan Prawirotaman, nog geen 5 minuten lopen. Al bij het eerste restaurantje spotten we Nederlandse ‘gerechten’: frikandel speciaal, patatje oorlog, bitterballen. We lopen nog maar even door, we willen juist even lekker Indonesisch eten. Maar restaurant na restaurant heeft Nederlandse gerechten en toeristen, heel veel toeristen. Er zijn totaal geen ‘locals‘ te bekennen, behalve dan natuurlijk diegene die in het restaurant werken. Wat een verschil met de straat waar we sliepen in Bandung. Daar kwamen we juist bijna alleen maar ‘locals‘ tegen en was er een overvloed aan lokaal eten. Morgen gaan we maar even ergens anders kijken, deze straat is aan ons niet besteed.

Yogyakarta, Jalan Prawirotaman, Backpackjunkies

De volgende dag merken we direct dat niet alleen Jalan Prawirotaman op toeristen is gericht. Tijdens onze wandeling naar Taman Sari worden we om de haverklap aangesproken. Of we in een riksja willen of achterop een motor of juist met een auto. Nee, we willen gewoon met de benenwagen. Jammer dat het toerisme deze invloed heeft op veel plaatsen. We proberen er ons zo min mogelijk van aan te trekken. Ondertussen zijn we aardig geoefend in het negeren van al dat geroep. Het leuke van wandelen door een stad is dat je veel meer details ziet. De authentieke gebouwen, een street-art schildering of de lokale chocolade winkel waar je natuurlijk even moet kijken en proeven.

Taman Sari

Taman Sari, ook wel het waterpaleis genoemd, stamt uit 1758 en is gebouwd door sultan Hamengkubwono. Destijds werd het door de koninklijke familie gebruikt als amusementspark, een vlucht uit de alledaagse sleur. Het complex bevatte verschillende zwembaden, een ondergrondse moskee en een groot meer. Helaas is het is verval geraakt na de dood van de sultan. Maar het waterpaleis is zeker de moeite waard. We betalen 15.000 roepia (ongeveer € 0,95) per persoon en een extra 2.000 roepia (ongeveer € 0,15) voor de camera’s. Daarnaast krijgen we een folder mee met korte uitleg over het complex en de verschillende gebouwen. Je kunt ook een gids inhuren als je wat meer achtergrond informatie wilt hebben.

Yogyakarta, Taman Sari, Waterpaleis, Backpackjunkies

Door een poort lopen we naar binnen en we zien twee zwembaden, eentje voor de mannen en eentje voor de vrouwen. Hoewel de tand des tijds goed zichtbaar is kun je je toch een voorstelling maken van de pracht en praal die het destijds moet hebben gehad. Als je verder loopt kom je op een klein pleintje waar wat mannetjes zitten te wachten en waar je een klein winkeltje met wat kunst hebt. Ook staat hier een hele mooie versierde poort waarmee je een soort badhuis/sauna-achtige gebouw ingaat. Binnen is het heel donker, maar wel lekker koel. Ook kun je de poort beklimmen en zo de achterliggende buurt zien. Het is verrassend hoeveel ‘locals‘ dit waterpaleis ook bezoeken. Je pikt ze er zo tussenuit, iets met selfies en poseer-sessies.

Sumur Gumuling

Volgens de informatie die we hebben gelezen moet er ergens nog een ondergrondse moskee zijn, genaamd Sumur Gumuling, maar we kunnen het zo snel niet vinden. Een van de wachtende mannetjes helpt ons op weg, ‘turn right and turn right‘. Maar dat klinkt makkelijk dan dat het is. Als we namelijk de tweede rechts inslaan staan we wel op een muur die bij het complex lijkt te horen, maar er is nergens een ingang. Dus gaan we weer terug naar het straatje waar we vandaan kwamen en lopen verder. We komen hier al meer zoekende mensen tegen, de ondergrondse moskee is goed verstopt. En als we hem dan eindelijk gevonden hebben kunnen we nergens de ingang vinden. Die blijkt een heel eind verderop te zitten. Je moet het maar net even weten. Via een trap en een tunnel gaan we onder de grond door naar de moskee.

Yogyakarta, Taman Sari, Waterpaleis, Backpackjunkies

De ruimte bestaat uit een trap die vier richtingen uitgaat, één naar boven en drie naar beneden. Het platform is een geliefde fotolocatie en dus is het dringen bij alle openingen er naar toe. Er worden hele fotoshoots gehouden en dat is dan toch een beetje jammer van zo’n mooie locatie. Maar als je geluk, en een beetje (boel) geduld, hebt dan kun je best een leuke foto maken. Verder is er weinig te zien, de ruimte is heel sober. We kruipen even in een nisje om in de koelte wat te drinken en de voetjes even wat rust te gunnen.

Maar er is nog meer…

Als we weer buiten staan slaan we de tunnel even over en lopen er eerst omheen. Dit blijkt één van de andere in-/uitgangen te zijn. Vroeger was dit de haven, maar nu staan er slechts restanten van de gebouwen. Je kunt vanaf dit punt de ondergrondse moskee zien. Omdat de meeste mensen vanuit de ondergrondse moskee direct de tunnel induiken is het hier lekker rustig. Zo kunnen we op ons gemak de details van de poorten bekijken, genieten van het uitzicht over de stad en kijken naar de musjes die hier een huisje hebben gevonden.

We besluiten om deze uitgang niet te gebruiken, maar terug te keren naar de officiële ingang. Via de tunnel kunnen we daar komen. De tunnel zelf is niet heel spannend, maar er zitten een paar jongens wat muziek te maken. Ze zingen ‘No woman, no cry‘ en de akoestiek van de tunnel draagt de muziek. Dit zijn de leuke verrassingen die het reizen zo leuk maken. Voor we het weten staan we weer op de plek waar we begonnen zijn.

Yogyakarta, Sumur Gumuling, Taman Sari, Backpackjunkies

Het waterpaleis zelf is al een bezoekje waard, maar de ontdekkingstocht door de wijk maakt het helemaal bijzonder. Je ziet hoe de ‘locals‘ hier wonen en leven en soms wordt je zomaar getrakteerd op een prachtig concert.

Het Offerfeest

We willen graag een food tour doen in Yogyakarta, maar we hebben één klein detail over het hoofd gezien: het Offerfeest. Tijdens onze tour naar Kawah Putih hebben we het hier over gehad, want er stonden overal schapen en geiten. De chauffeur vertelde dat dit te maken had met de komende feestdag. Maar goed, dat was ons even ontschoten. Tijdens het Offerfeest zijn veel lokale tentjes dicht, dus de food tour heeft dan geen zin. Maar tijdens het Offerfeest is het ook extra druk bij alle bezienswaardigheden in en om Yogyakarta. En dus wordt het de komende dagen rustig aan doen.

Op de avond voor het Offerfeest is er een soort optocht met veel muziek die vlak bij ons guesthouse begint. En zo blijft het de hele nacht onrustig. De volgende dag zien we dat er inderdaad heel wat winkeltjes en restaurantjes dicht zijn. Dus knopen we er maar wat dagen achteraan, er is hier nog genoeg te zien en te beleven.

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en mis nooit meer een update!

Geef een reactie