The Grand Canyon

Amerika - Grand Canyon 01 - BackPackJunkies

De tweede dag van onze road trip door Amerika. Vandaag staat in het teken van heel veel rots. We vertrekken vanuit ons toch wel gezellige motel richting de Grand Canyon. Wij zijn er allebei nog nooit geweest en we hebben geen idee wat ons te wachten staat. We weten dat je er verschillende wandelroutes hebt. Van alleen uitzicht tot heel zwaar. Het is een klein uurtje rijden en totdat we er zijn genieten we van het geweldige uitzicht en de natuur.

Grand Canyon Village

Om het park in te mogen betaal je entree. Wij betalen $ 30,= (ten tijde van schrijven ongeveer € 25,=) voor de auto. Het is nog een stukje rijden naar het start punt: Grand Canyon Village. Hier bevinden zich een bezoekerscentrum en pendelbussen naar de verschillende wandelroutes. Naast het bezoekerscentrum is ook een heel mooi uitzicht over de Grand Canyon.

We bekijken de verschillende routes die op de borden staan. Elke route heeft informatie over de conditie, de conditie die verwacht wordt van de wandelaar en waarschuwingen. Ook kijken we nog even binnen in het bezoekerscentrum. Hier draaien ze een film over de Grand Canyon. Als je hier dan toch bent… Plus het is lekker koel binnen. De film gaat over de ontdekking van de Grand Canyon, het behoud en de verschillende mensen die er gewoond hebben. Al met al een zeer interessante film.

Na de film wordt het dan toch echt tijd om iets te gaan ondernemen. We lopen weer naar het bord en kiezen voor de “Cedar Ridge – S. Kaibab Trail”. Er zijn verschillende stops en bij elke stop kunnen we dan kijken of we verder willen of niet.

Amerika - Grand Canyon 02 - BackPackJunkies

Slechte voorbereiding en teleurstelling

We hebben altijd dezelfde dingen bij ons als we gaan wandelen, hiken of met een tour mee gaan. Een van die dingen is hét paarse tasje. Dit is een klein toilettasje wat eerste hulp zaken bevat. Denk hierbij aan verband, betadine, pleisters, blarenpleisters, schaartje, zakmes, zaklamp, antimuggenspray en hydrocortison. En voor het eerst in meer dan een jaar tijd zijn we deze vergeten. Normaal hebben we het nooit nodig (op de antimuggenspray en hydrocortison na dan), maar het is gewoon fijn om bij je te hebben. Hier zit o.a. tape in voor Rieneke haar knie. Mocht het misgaan dan kunnen we de knie intapen zodat er meer ondersteuning is om zo weer terug te kunnen.

Als we naar het uitzichtpunt naast het bezoekerscentrum lopen en Rieneke wil de eerste foto maken, weigert haar camera. Na een klein onderzoekje komen we er achter dat de geheugenkaart nog in de laptop zit. We hebben overal een reserve van, maar een extra geheugenkaart voor deze camera hebben we niet. Rieneke schakelt over op de reservecamera: de Samsung Galaxy. Ook mooie foto’s, maar minder dan haar eigen.

Als we dan na wat gevloek bij het uitzichtpunt komen zien we iets wat we eigenlijk overal zien: te veel mensen op een veel te klein stukje. Zucht, leuk zo’n toeristenattractie… Dit is Mather Point, het uitzichtpunt wat je zonder veel moeite kunt bereiken. We lopen er naar toe en dringen door de menigte heen. Zodra de Grand Canyon in zicht komt wordt het adembenemend. Het is zo immens groot, diep, hoog en veel. Je kunt je haast niet voorstellen hoe dit is, je moet er echt geweest zijn om hetzelfde te voelen wat wij nu voelen.

Ik sta even van het uitzicht te genieten en er is ruimte naast me en Rieneke komt naast me staan. Bijna direct wordt ze door mensen van een bepaald volk (Chinees) bijna gedwongen weg te gaan omdat ze een foto met alleen hun eigen soort willen en natuurlijk uitgebreid willen poseren. Duurt meestal 30 minuten en 300 foto’s. Daarnaast horen we ook het redelijk irritante “Ohw my Gawd” en schreeuwende kinderen. Rieneke is er al klaar mee, en ik inmiddels ook, en we gaan richting de bussen om de juiste bus te vinden naar de trail die we hebben uitgezocht. Hopelijk is de trail rustiger.

Cedar Ridge – S. Kaibab Trail

Het busje zet ons af bij de start van de trail. Er zijn overal waterbronnen om flesjes met water te kunnen vullen. Deze is hier ook, dus we drinken even extra veel en vullen alles weer bij. En dan lopen we naar het pad. We zien een weg die zigzaggend naar beneden loopt en dan weer een stukje recht loopt. Het is een stuk rustiger dan bij Mather Point, gelukkig.

Zoals altijd spreken we af dat ieder zijn eigen tempo loopt. Ik loop met mijn lange benen iets sneller, maar sinds Rieneke haar wandelstokken heeft, die we God dank niet zijn vergeten, loopt ze ook aardig door. We lopen naar beneden en al snel zien we mensen zwetend, hijgend en met ogen van “ik-ga-dood” naar boven lopen. Dit voorspelt niet veel goeds en misschien moeten we goed nadenken wanneer we weer omhoog gaan. Het schijnt heel pittig te zijn.

Het pad is erg stoffig en hier en daar krijgt de wind er grip op. Een zonnebril en pet is zeker een vereiste hier. Misschien zou een bandana nog beter zijn. Maar we zijn niet van zout gemaakt en lopen door. Onderweg stoppen we in de schaduw om veel water te drinken. Het is erg warm als de wind wegvalt en het grootste deel van de route loopt tussen de bergen door. Maar het uitzicht mag er zeker zijn. Je voelt je erg nietig tussen deze reuzen van bergen.

Ooh aah… Point

Dit is de naam van onze eerste stop. Een punt waar je een uitzicht heb wat je het beste kunt omschrijven als de naam van de stop. Het waait hier ook enorm en er niet echt veel plek om je stevig vast te houden.

Vanaf dit punt zien we ook de volgende stop: Cedar Ridge. Het ziet er niet heel moeilijk uit, maar je moet ook nog terug. Ik zie ook dat het einde van dat pad bijna recht omlaag gaat en dus moet je ook weer omhoog. We besluiten om lekker van het uitzicht te genieten en daarna weer omhoog te lopen, terug naar de bus.

En weer omhoog

Omhoog is altijd vermoeiender dan omlaag en bij de Grand Canyon is dat zeker niet anders. We nemen vaker pauze om te drinken en onze hartslag weer omlaag te krijgen. We lopen voornamelijk in de zon en dat helpt ook niet.

Ook al hebben we dit pad zojuist ook omlaag gelopen, toch zien we weer nieuwe dingen en doordat de zon ook niet stilstaat ziet alles er weer anders uit. Toch bijzonder. In China hebben we de Tiger Leaping Gorge gedaan. Ook veel bergen en uitzichten, maar totaal anders en rustiger.

We komen bij de zigzaggende weg naar boven. Het is iets drukker, maar nog niet heel erg. Na een korte pauze in de schaduw beginnen we aan de ergste klim. Gelukkig is dit deel nu in de schaduw en dat scheelt ook een hoop. Om de drie s-bochten stoppen we even om de hartslag weer omlaag te brengen, we stoppen dus 3 keer. En dan zijn we weer boven.

In China haalde iedereen ons in en waren wij degene die liepen te hijgen en puffen. Nu voelen we ons eigenlijk best goed en valt het allemaal wel mee. We begrijpen eigenlijk niet waarom iedereen het zo moeilijk heeft (zwangere vrouwen, mensen met zichtbaar problemen aan de benen en stokken en kinderen daargelaten. Ja, je leest zwangere vrouwen). Is onze conditie eindelijk beter geworden? Misschien wel.

Boven drinken we nog flink veel water en genieten van het uitzicht, maken nog wat foto’s en dan is het tijd om verder te gaan. De bus doet er ook niet lang over en we zijn zo weer terug bij het bezoekerscentrum. Nog even souvenirs kijken (maar niet kopen) en naar de auto. Moe maar voldaan rijden we terug naar Flagstaff.

Conclusie

Je moet er echt eens geweest zijn in je leven. Het is een geweldige ervaring om hier te zijn. Het was voor ons een heel apart gevoel. Voor niet zo heel veel geld kom je terecht in een goed onderhouden natuurpark waar alles goed is geregeld. Er zijn genoeg parkeerplaatsen, bussen die je overal heen kunnen brengen en informatie.

Ga wel goed voorbereid onderweg. Neem voldoende water mee, zonnebrand, petje, zonnebril en dichte kleding (ivm stof en zand). Neem wel de tijd om alle informatie van de verschillende routes door te nemen. Wees geen held en kies iets waar je zeker van bent dat je haalt en, belangrijker, terug. Bij de informatie borden staat ook duidelijk dat hulp bieden in de vorm van helikopter e.d. moeilijk is en soms ook gewoon niet kan, succes! Voordat je aan een trail begint is er water om je flesje(s) bij te vullen en toiletten.

Als we ooit de conditie kunnen opbouwen willen we graag eens terug en een meerdaagse hike doen.

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en mis nooit meer een update!

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
wpDiscuz
%d bloggers liken dit: