Net als in de film – Los Angeles

Los Angeles, Hollywood Sign, Backpackjunkies

Na 10 dagen Australië houden we het voor gezien, we komen een andere keer terug om meer van dit land te zien. Omdat het in Nieuw-Zeeland voorlopig ook niet echt lekker weer gaat worden, maken we de oversteek naar de Verenigde Staten. Vanuit daar kunnen we dan verder reizen richting Zuid-Amerika. De laatste dag in Australië staat in het teken van het boeken van een vliegticket naar Los Angeles en het aanvragen van de ESTA. Natuurlijk werkt op zo’n moment het internet nooit mee en dus zoeken we een winkelcentrum op om alles rond te breien. Het bijboeken van de stoelen lukt niet online en dus zoeken we een reisbureau op. Gelukkig mogen we hun telefoon even gebruiken en zo lukt het om alles net op tijd af te ronden. Met een gemengd gevoel nemen we afscheid van Australië. Het is een mooi land, maar zo duur!

Van voordelen naar nadelen

De vlucht van Sydney naar Los Angeles duurt maar liefst 13,5 uur. We hebben stoelen met extra beenruimte gekocht en hiermee krijgen we nog een aantal leuke perks bij Virgin Australië. Zo mogen we op het vliegveld in de rij voor ‘premium’ gaan staan die veel korter is dan de normale rij. Helaas hebben de dames en heren aan de balie de voorkeur voor business class passagiers en zelfs de economy passagiers worden aan onze balies geholpen. Na een half uur gaan we er toch maar iets van zeggen, want als we in de normale rij waren gaan staan waren we nu al aan de beurt geweest. Gelukkig wordt het serieus opgepakt, waar de overige passagiers in onze rij ook heel blij om zijn.

Als we eindelijk aan de beurt zijn vraagt de desbetreffende dame of we een ESTA hebben. We laten de mail zien die we ontvangen hebben en het is in orde. Ook de adresgegevens en dergelijke van onze verblijfplaats worden genoteerd. Dan wil ze graag weten of we een uitreisbewijs hebben. Dit hebben we nog niet geregeld, maar na twee weken willen we verder vliegen naar Colombia. Dat is echter niet voldoende volgens deze mevrouw, in de Verenigde Staten kunnen ze ons ondervragen en terugsturen. Nou is dit niet de eerste keer dat we die kant op gaan en dit is ons nog nooit eerder gevraagd. Ondanks dat we van alles willen laten zien en uitleggen blijft ze voet bij stuk houden; zonder ticket gaat ze ons niet inchecken.

Er zit niks anders op dan naar het dichtst bijzijnde reisbureau te gaan om zo snel mogelijk een ticket te regelen. Natuurlijk is er op zo’n moment niet iets goedkoops beschikbaar en zijn de verbindingen ook heel vervelend. Door de extra tijd die we al kwijt zijn geraakt zitten we redelijk in de stress. En het duurt en duurt. Uiteindelijk is alles geregeld, betaald en geprint. We rennen terug naar de balie en zijn de laatsten die nog ingecheckt worden. Nu moeten we nog door de security en we hebben niet veel tijd meer. Gelukkig krijgen we een pas mee, waarmee we door de spoedrijen mogen. Net op het nippertje zakken we in onze stoelen neer. Australië was al een uitdaging en dit afscheid is nog even een lelijke schop na.

We told you so

Als we na 13,5 uur vliegen landen in de Verenigde Staten zijn we heel benieuwd naar de vragen van de immigratie-ambtenaar. En net zoals we al vermoedden doet hij helemaal niet moeilijk. Hij vraagt wel wanneer we weg gaan, maar we hoeven geen bewijs te laten zien. Tot nu toe zijn het tijdens het afgelopen jaar vooral de vliegmaatschappijen geweest die hier over vallen, omdat ze bang zijn voor een boete. Maar we zijn bij geen enkele immigratie ambtenaar geweigerd of ondervraagd over onze specifieke plannen. We vervloeken nogmaals de mevrouw aan de balie (We told you so!) en denken maar niet te lang na over het extra geld wat we hebben moeten uitgeven. We zijn er, Australië ligt ver achter ons en het is hoog tijd voor wat nieuwe positieve energie.

Door al dit gedoe zijn we even vergeten dat we nog een nacht missen in onze planning. Ik had onze vertrektijd (10 uur ’s ochtends) en onze aankomsttijd (6 uur ’s ochtends) gezien en was ervan uitgegaan dat dit dus een dag later was. Maar we gaan van tijdzone GMT +10 naar tijdzone GMT -8. En dus komen we op dezelfde dag aan als dat we vertrokken zijn. Gelukkig zitten er rondom het vliegveld heel veel hotels. We stappen de eerste de beste binnen en kunnen direct een kamer krijgen. Tijd om even bij te komen en bij te slapen.

Als kind in een snoepwinkel autoverhuurbedrijf

De volgende dag kunnen we onze huurauto ophalen. Vanaf het vliegveld in Los Angeles gaan er pendelbussen naar de verhuurbedrijven. We hebben via rentalcars.com een auto bij Alamo geboekt en we hoeven niet lang te wachten tot de bus er is. Je kunt bij Alamo zelf inchecken bij de kiosk, maar al snel komen we erachter dat dit vooral handig is als je Amerikaans bent. Dus gaan we alsnog in de rij staan. Binnen no-time is alles geregeld en worden we richting de auto’s gestuurd.

Als we aankomen bij de juiste categorie (midsize) geeft de medewerkster aan dat we zelf een auto mogen kiezen. Wait, what? Er staan meer dan 20 auto’s, allemaal klaar met de sleutel erin en je kiest dus gewoon die auto die je leuk vind. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt en het is even wennen. Maar dan is het toch ook wel heel leuk. We lopen langs alle auto’s, kijken naar het dashboard, de kofferbak en de ruimte en kiezen vervolgens een mooie Hyundai Elantra. Bij het uitrijden wordt de auto gescand en voor we het weten zijn we op weg naar onze AirBnB.

Los Angeles, Alamo, Hyundai Elantra, Backpackjunkies
Onze Hyundai Elantra die we ‘Ray’ hebben genoemd (naar Ray Donavan)

De zoektocht naar het Hollywood sign

Omdat we pas vanmiddag in kunnen checken bij onze AirBnB gaan we eerst de omgeving van Los Angeles verkennen. We gaan op zoek naar het Hollywood Sign en de Griffith Observatory voor een mooi uitzicht over de stad. Het is even wennen dat we voor het eerst sinds lange tijd weer aan de rechterkant van de weg rijden. Maar ondanks dat we in een grote stad zijn is het rijden hier prima te doen. Onderweg zien we allerlei borden van winkels en ketens die we kennen uit films en series. Hoe dichter we bij de Griffith Observatory komen, hoe drukker het wordt. De parkeerplekken zijn vol en dus rijden we verder. We zijn even vergeten dat het vandaag zondag is, dat zal de drukte verklaren. Maar op de weg zelf heb je ook een mooi uitzicht en dus zijn we hier niet voor niks heengereden.

Het is niet heel duidelijk hoe je precies bij het Hollywood Sign moet komen, dus we rijden min of meer op de gok door de wijk heen. We zien de mooiste huizen staan en zouden het geen straf vinden om hier te moeten wonen. Hoewel we steeds dichterbij komen lopen we nu tegen het probleem aan dat de straten waar we graag in willen steeds afgezet zijn. Het vergt een beetje creatief nadenken, maar het lukt ons best goed om steeds dichterbij te komen.

Als we er bijna zijn is ook deze laatste weg afgesloten. Op dit punt staan meer auto’s en dus spring ik uit de auto om even wat foto’s te maken en de boel te verkennen. Je kunt lopend verder de weg in en zo beter in de buurt komen, maar officieel mag je hier niet parkeren. Het lijkt ons niet zo heel slim om een boete te riskeren op de eerste dag van onze roadtrip. We hebben het Hollywood Sign in ieder geval gezien. Wist je dat de letters in het echt veel kleiner zijn dan je zou denken gebaseerd op films en series?

Zo kom je er wel!

Wij kregen later van iemand deze tip, bedankt Ronald! In dit filmpje wordt uitgelegd hoe je op verschillende plekken kunt komen en mooie foto’s kunt maken van de letters. Het vergt wel wat inspanning, maar dan heb je ook wat. Neem voldoende water mee, want het kan flink warm worden!

Een feest van herkenning

Onze AirBnB ligt in Santa Ana is een heerlijk rustige Amerikaanse wijk. We blijven hier twee dagen voordat we beginnen aan onze roadtrip. Het eerste wat ons opvalt zijn de prijzen die gelukkig een stuk lager liggen dan in Australië. En het is een feest van herkenning. Alles wat je in films en series ziet zien we nu in het echt. Natuurlijk ben ik al heel vaak in de Verenigde Staten geweest en voor mij voelt het een beetje als thuiskomen. In de supermarkt stuiter ik van favoriet naar favoriet en Kenji weet me met moeite weer mee naar ‘huis’ te krijgen.

De komende dagen gaan we een roadtrip maken van Los Angeles naar de Grand Canyon, Horseshoe Bend, Las Vegas, Yosemite Park, San Francisco en weer terug naar Los Angeles. Het hoe en wat vullen we onderweg verder in. Met ‘onze’ Ray moet het helemaal goed komen. De eerste etappe, op naar Flagstaff!

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief en mis nooit meer een update!

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

Abonneren op
avatar
wpDiscuz
%d bloggers liken dit: