Mekong Delta: Chau Doc – Tra Su – Saigon

De laatste dag van onze tour en de vroegste start. Rond 6 uur stommelen we naar beneden, waar het ontbijt al klaar. Het is wel heerlijk koel in vergelijking met de eerdere dagen, dus de vroege start wel waard. We zien dat de lokale bevolking ook al op en in de weer is. Naast ons verschijnen de kinderen één voor één om hun tanden te poetsen. Moeders komt toch maar even mee met de jongste, want ze zitten echt op het randje, een verkeerde beweging en je ligt in het water. De zon komt langzaam op, wat een mooi gezicht geeft over het water. De enige andere toerist wordt als eerste opgepikt om door te gaan richting Cambodja. We zijn nu dus officieel de enige twee toeristen in een groepje Vietnamezen.

Als we onze spullen naar het busje brengen zien we dat de chauffeur enigszins van slag is en we zien al snel waarom. De linkerkant van de bus is helemaal onder gekliederd met graffiti. De bus stond met deze kant bijna tegen de muur aan, dus iemand is echt even heel sneaky bezig geweest. Er is nu even niks aan te doen, dus we stappen met z’n allen in de bus en gaan op pad.

Sam Mountain – Cave Pagoda

De eerste stop voor vandaag is de Cave Pagoda op Sam Mountain. Het eerste wat we zien als we stoppen zijn trappen, veel trappen. Daar hadden we even niet op gerekend. Maar onze gids is al bijna halverwege, dus maar snel er achteraan. Zo’n kleine 400 treden later staan we bij de ingang. We doen netjes onze schoenen uit, daar zijn we ondertussen wel aan gewend, en gaan op blote voeten naar binnen. Omdat we niet wisten dat we een pagoda gingen bezoeken hebben we daar qua kleding niet echt rekening mee gehouden. Dus komt er al snel een monnik naar mij toe met een hele mooie sarong. Of ik die wel even netjes om wil doen om mijn benen te bedekken. Kenji z’n korte broek is net lang genoeg, maar één van de andere mannen uit de groep krijgt ook zo’n mooie sarong om.

De pagoda is niet alleen op de berg, maar ook in de berg gebouwd. We lopen langs een vrouwelijke boeddha die een waterkruik vasthoudt waar water uit stroomt. De Vietnamese bevolking gelooft dat als je dit water drinkt je wordt genezen van ziektes en daarnaast brengt het ook geluk. Wij durven het niet aan om van dit water te drinken, dat laten we over aan onze groepsgenoten. Later zien we dat het gewoon een soort fonteintje is, want er stroomt ineens geen water meer. Speciaal voor ons aangezet dus.

Daarna komen we in een smalle ruimte waar een altaar in gemaakt is met allerlei versieringen. Aan de zijkanten zijn twee grote slangen in de berg geplaatst en rond het altaar allerlei lichtjes. Als je de ruimte binnenloopt maakt de slang ineens geluid en de kerstversiering wordt hier het hele jaar gebruikt om het altaar te verlichten. Wij vinden de versieringen erg kitscherig, maar we zien dat dit voor een aantal groepsgenoten toch heel belangrijk is. Zo zie je maar weer dat culturen verschillen.

Als we door de berg heen zijn komen we in een hele grote ruimte met daarin allerlei beelden. Een van onze groepsgenoten verteld dat deze ruimte soms gebruikt wordt als school. Maar het is vooral het uitzicht wat je hier hebt over de omgeving wat erg indrukwekkend is. De gids verteld dat ze hier dijken hebben gebouwd om het land te beschermen tegen het water. Dat klinkt ons bekend in de oren, we voelen ons direct iets meer verbonden met dit deel van Vietnam.

Tra Su Bird Santuary

Het is tijd om weer verder te gaan. Onze chauffeur staat als een gek te poetsen op z’n busje en zweet zich het apelazerus. Maar zijn harde werk wordt beloond, de graffiti is niet meer te zien. En dus kunnen we verder rijden richting de Bird Sanctuary. Als we bij het gebied aankomen kunnen we kiezen tussen een stukje lopen of achterop een motor bij de lokale bevolking (voor 10.000 dong). Het is namelijk wel zo’n 800 meter lopen naar de bootjes. We kiezen er toch maar voor om te lopen, even weer wat beweging.

We gaan eerst een stuk met een motorboot. Wonderbaarlijk hoe de bestuurder van de boot zijn weg vind, want wij zien alleen maar heel veel groen. Nu zitten we echt midden in de natuur. We zoeven over het water en zien en horen hier en daar al wat vogels. Alleen maakt onze boot ook wel heel veel herrie met die buitenboord motor. Gelukkig is dit slechts het begin en gaan we over in roeibootjes.

Ook deze keer hoeven we zelf niet aan de slag en worden we geroeid, wat een luxe. We horen steeds meer vogels, eindelijk komen we in de buurt van de Bird Sanctuary. We zien een aantal vogels hoog overvliegen en verstopt zitten hoog in de bomen. Op het moment dat het net leuk wordt maakt de boot een bocht naar rechts en gaan we al weer terug richting het beginpunt! Wat is dat toch met die roeibootjes? Dit is wel een teleurstelling, want we hebben de derde dag er speciaal bij gedaan voor de vogels. Op de terugweg zien we hier en daar nog een verdwaalde vogel, dat maakt het dan nog een beetje goed.

Als we via de motorboot weer terug zijn gekomen bij de ticket office geeft de gids aan dat we nu gaan beginnen aan de terugtocht naar Ho Chi Minh City. De totale rit duurt zo’n 6 uur en de eerste stop zal pas over 3,5 uur zijn. Dat wordt een pittig ritje. Dat is het nadeel als je in een aantal dagen dieper een gebied in trekt en je in één keer terug moet.

Back to Saigon

Onze chauffeur heeft zijn ambities om formule 1 coureur te worden nog niet losgelaten, dus we stuiteren er wat op los. Omdat de rit zo lang is proberen we wat te slapen, maar elke keer als je net even wegzakt, gaat de chauffeur weer vol op de rem staan. Ook de mensen die achter ons zitten hebben een beetje moeite met deze rijstijl. Dan toch maar liever de grotere bus van de eerste dagen.

We komen weer bij de ferry en deze keer is het superdruk. Onze chauffeur probeert zich er tussen te wurmen, maar wordt door de lokale politie weer terug gestuurd. Dan gaan we ineens een soort achteraf straatje in. Hier lijkt ook een soort van ferry platform te zijn, maar er is geen boot. Langzaam maar zeker komen er steeds meer auto’s achter ons staan. De gids legt in het Vietnamees uit wat er aan de hand is, maar in het Engels komt ‘ie niet verder dan dat het vrouwtje naast de auto “sticky rice” verkoopt. We wachten dus in spanning af. Er komen wat mannetjes aan, de gids koopt een kaartje en we mogen verder het platform oprijden. Dan zien we ook een lege ferry aankomen. Het scheelt in ieder geval heel veel wachttijd, dus we zijn al lang blij. Op de ferry gaan we even uit de auto om onze benen te strekken. We hebben nog wel even te gaan.

Na zo’n 3,5 uur rijden stoppen we eindelijk voor de lunch. We hebben een half uurtje en dan gaan we weer verder. Laat dit nu een stop zijn met alleen maar Vietnamese borden en teksten. We zien uiteindelijk de broodjes van de foodtour en gaan in de rij staan. Blijkbaar kijken we wat verslagen, want er komt ineens iemand naar ons toe met de vraag of we hulp nodig hebben. We leggen uit dat we twee broodjes willen, en hij besteld ze voor ons. Dat is nog eens aardig. Nog maar even twee ijskoffie en dan zijn we er weer klaar voor.

We stuiteren gezellig verder en komen steeds meer in de buurt van Saigon. We beginnen langzaam aan de omgeving te herkennen van de eerste dag. En dan staan we ineens weer bij het punt waar we de eerste dag op de boot zijn gestapt. Hier moeten we van bus wisselen, maar de bus die we moeten hebben is vertraagd. Dus gaan we met ons groepje bij een koffietentje zitten wachten. We nemen nog maar een ijskoffie (zo verslavend lekker) en met de hele groep delen we een kan ijsthee. Als de bus er eindelijk aan komt zijn we heel blij, deze bus is tenminste groot en comfortabel. En we gaan ook nog eens even over de tolweg. Saigon, here we come! Rond half zeven rijden we eindelijk de stad weer in. Het was een fijne escape, drie dagen Mekong Delta. Nu de drukte weer in en door met onze wereldreis!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op
Bea Uuldriks
Gast

wat een belevenis weer