Mekong Delta: Can Tho – Cai Rang – Long Xuyen – Chau Doc

Vandaag een vroege start, we moeten om 7.20 uur bij het hotel van onze gids zijn. Omdat we allemaal verspreid door de stad zitten, kunnen we niet opgepikt worden. Maar we mogen een taxi nemen op kosten van de gids. Dat laten we ons natuurlijk geen twee keer zeggen. Voordat we die kant op gaan moeten we ook nog ontbijten. Dat kan vanaf 6.30 uur. En dus zitten we übervroeg in de eetzaal met alleen maar Vietnamese zakenmannetjes aan een droog broodje met een bakje half warme koffie. Ook hier zijn ze gek op warme gerechten als ontbijt. En als je dan ook nog eens geen ei eet..

Om 7.15 stappen we in de taxi. Het is even zoeken, ook voor onze taxi chauffeur, maar dan zien we onze gids al netjes klaar staan in zijn rode shirt met rood petje. We laten onze grote backpacks achter, die pikken we later weer op, en beginnen aan een wandeling door de stad om de groep compleet te krijgen. We eindigen bij de kade om aan boord te klimmen van de boot. Lekker, gewoon direct verder waar we gebleven zijn en niet eerst weer een bustocht van een paar uur.

Floating Market

Onze gids is blijkbaar bang dat de boot het niet overleefd, want we moeten allemaal de reddingsvesten aandoen. Zelfs de kapitein van de boot doet hieraan mee. En dus volgen we zijn voorbeeld als brave toeristen. We gaan vandaag naar de Floating Market, maar we moeten eerst nog even een aantal mensen van onze groep oppikken. Dan moeten we toch wat inschikken, want er is niet meer zo veel plek op de boot. Een goede reden om het reddingvest af te doen, want dan pas je veel beter met z’n tweeën op een bankje.

Mekong Delta, Can Tho, Reddingsvesten, Backpackjunkies

De gids verteld ondertussen over het leven op het water. De lokale bevolking komt naar de markt toe met producten van hun eigen land. Ze blijven dan net zo lang liggen tot ze uitverkocht zijn. Voor een deel hebben ze een groothandel functie, want handelaren kopen hier in en gaan dan door naar het vaste land om daar op markten de producten door te verkopen. Aan de bamboestok hangen ze de goederen die ze verkopen en zo weet je dus waar je moet zijn. Ondertussen is het voor de lokale bevolking ook overduidelijk dat onze boot vol toeristen zit en de één na de ander meert aan in de hoop om wat te verkopen. Helaas hebben ze aan onze groep helemaal niks. Alleen de boot met verse ananassen doet goede zaken. Doordat deze boot hoger is heb je een prachtig overzicht over de Floating Market. En als je er dan toch bent gaat zo’n verse ananas er ook wel in.

Rice Noodle Workshop

We varen een flink stuk verder en meren aan om de Rice Noodle Workshop te bezoeken. Via een soort achteraf straatje lopen we die kant op. Onderweg komen we een rijtje tegen met huizen en winkeltjes, waaronder zelfs een internetcafé (je verwacht het niet). Aangezien er net een groep naar binnen gaat lopen we een blokje om en komen via een andere ingang bij de workshop. Een slimme zet van onze gids, want er is veel meer ruimte aan deze kant.

Hij legt uit hoe het proces in zijn werk gaat. De rijst wordt in water geweekt en tot een dunne pap gemaakt. Deze pap wordt uitgesmeerd tot een soort grote pannenkoek. Deze wordt te drogen gelegd en als hij droog is voelt het net aan als plastic. Deze pannenkoek wordt dan door een machine gehaald om er noodles van te maken. Het mooie is dat de workshop draait op recycling. Het afval van de rijst en restjes van kleding worden gebruikt om het vuur te stoken. De temperatuur van het vuur is van belang om de juiste consistentie van het product te krijgen. En door gebruik te maken van gerecyclede producten kan de vraagprijs laag gehouden worden. Zo zijn ze dus een interessante handelspartner. Fascinerend om te zien hoe veelzijdig rijst eigenlijk kan zijn. Als we uitgekeken zijn zoeken we de boot weer op om verder te varen over de Mekong Delta.

Fietsen door de jungle

We varen met de boot wat meer de Mekong Delta in en stoppen bij een heel groen eiland. We krijgen twee opties: een uurtje chillen of op de fiets het eiland verkennen. Dan gaan we toch liever het eiland verder verkennen. We krijgen een leenfiets die je zelf kan instellen qua hoogte, maar deze zijn niet berekend op Nederlanders. Het maakt ook verder niet zo heel veel uit, want de trappers zijn toch zo krom als wat. Het fiets in ieder geval, daar gaat het om. Samen met de gids en 5 anderen maken we ons op voor een rondje eiland.

Het eerste deel gaat over betonnen platen en is prima te doen. Maar die betonnen platen gaan over in een soort grindpad/asfalt paadje. We hobbelen hier overheen alsof we super mountainbikes hebben. De fietsen mogen dus wat raar zijn, maar hier kunnen onze Nederlandse bandjes niet tegenop. Af en toe komen we lokale bevolking tegen, kinderen die van school komen of vrouwtjes die boodschappen gaan doen. We komen uiteindelijk uit bij de plek waar de heilige boom staat. Deze boom is al meer dan 200 jaar oud en groeit werkelijk waar alle kanten op. Je zou, gezien de hoeveelheid takken, denken dat er meerdere bomen zijn. Er is een soort altaar gecreëerd en rondom dit deel mag je absoluut niet klimmen. Verderop is een deel waar dat dan weer wel mag. De gids legt uit dat dit een tempel is, niet gebonden aan een religie, iedereen komt hier om een offer te brengen. Dit in tegenstelling tot een pagoda, die gebonden is aan het boeddhisme. Weer wat geleerd!

We stappen weer op de fiets en gaan weer terug naar het beginpunt. Ondanks het feit dat we ons dood zweten, was dit zeker de moeite waard. Samen met de rest van de groep stappen we weer aan boord van onze boot en gaan we terug naar het beginpunt. Via de verschillende hotels pikken we alle bagage op en stappen we in de bus. We gaan een stukje terug, naar het plaatsje Vinh Long, waar we gaan lunchen. Voor de lunch hebben we dit keer iets meer keuze en we gaan voor de crispy noodles, Kenji met beef en ik met kip. Dat is geen slechte keus en weer een nieuw gerecht uit de Vietnamese keuken wat op de favorietenlijst gaat.

Mekong Delta, lunch, hond, Backpackjunkies
Gezelschap tijdens de lunch

De afvalrace continues

Na de lunch wordt de groep weer opgesplitst en gaan de mensen van de tweedaagse tour terug naar Ho Chi Minh City. Wij gaan door naar Chau Doc en als we klaar zijn met eten kunnen we direct door naar de andere bus. We zijn nu nog met z’n vieren over. Onderweg pikken we onze gids op en hij heeft ook nog 3 mensen die mee gaan. De verhouding is alleen wat scheef getrokken, er zijn nu 3 toeristen (inclusief ons) en 6 Vietnamezen (inclusief gids en chauffeur). Het maakt het voor ons wat lastiger, zeker omdat de gids niet zo heel goed Engels spreekt. Voorlopig moeten we echter nog een heel stuk rijden.

We hebben nu een kleinere bus en een chauffeur die liever formule 1 coureur was geworden. En de wegen zijn er echt niet beter op geworden. Het voelt alsof we rodeo rijden op een paard of een stier. Dan staan we opeens in de file en springt de gids uit de auto om een kaartje te kopen. We moeten de rivier oversteken en dat gaat nu nog met een ferry. Er wordt een brug gebouwd en men hoopt dat die volgend jaar klaar is, maar tot die tijd ben je aangewezen op de ferry. De gids verteld dat het soms wel 4 uur kan duren voordat je eindelijk aan de beurt bent. Gelukkig is dat bij ons niet het geval en duurt het slechts zo’n 30 minuten. Eindelijk mogen we het busje even uit en kunnen we onze benen even strekken. De oversteek duurt niet lang, zo’n 20 minuten. Als we aan de overkant zijn rijden we nog een stukje en dan is het tijd voor een volgende stop: de Crocodile Farm.

Crocodile Farm

We hadden de Crocodile Farm op het programma zien staan en waren al een beetje teleurgesteld toen de gids vanochtend vertelde dat het programma er op zat. Maar we zijn er nu toch! Als we nog geen vijf minuten buiten staan ben ik al 6 keer gestoken door een mug. Ok, we zijn in een ander deel van de Mekong Delta. Dat wordt flink deeten. We mogen op eigen gelegenheid rondlopen en zien vooral heeeel veel krokodillen. Van klein tot groot, ruimtes waar maar een paar liggen tot ruimtes waar ze hutje mutje op elkaar liggen. We proberen aan de gids te vragen wat het nut is van deze farm, maar daar komen we niet uit. Een zoektocht op internet wekt het idee dat ze gekweekt worden voor consumptie. Dat is dan toch weer een beetje jammer. Verder is het ook niet heel spannend, want de krokodillen liggen allemaal in chill-modus. Zo nu en dan hoor je geluid, maar als ze ons in de gaten hebben, liggen ze vrij snel weer stil. We vinden het hoog tijd voor een Vietnamese ijskoffie, want we zijn nog lang niet op onze bestemming.

Chau Doc

Vanaf de Crocodile Farm is het volgens onze gids nog ruim 2,5 uur rijden. Er komt echt geen einde aan deze tocht. Dat het langzaam maar zeker donker wordt helpt ook niet echt. Met licht is het verkeer al slecht te volgen, maar nu zie je alleen maar lampjes. We vertrouwen er maar op dat onze chauffeur dit vaker doet en dat we heelhuids aan zullen komen. Tegen 7 uur komen we eindelijk aan bij ons hotel. Onze gids laat zien waar we kunnen gaan eten, wat ons weer een zoektocht scheelt.

Morgenochtend worden we om 6 uur aan het ontbijt verwacht, zodat we om 6.30 uur kunnen vertrekken. We zullen nog eens een keer een tour gaan doen. Maar de gids legt uit dat dit te maken heeft met het klimaat en de temperatuur en daar kunnen we ook wel weer inkomen. We gaan lekker eten in het stadje en zijn voor de verandering weer een bezienswaardigheid. Een klein meisje ziet ons, wijst naar ons en zegt iets tegen haar broertje en wordt vervolgens door papa even op de vingers getikt. Wat een verschil met China waar we openlijk werden aangestaard en gefotografeerd. Dan valt dit wel mee, we zijn ondertussen wel wat gewend. Met een ijsje keren we terug naar het hotel en kijken Minions op een tv uit het jaar nul. En dan maar op tijd slapen, want we mogen morgen weer vroeg op.

Mekong Delta, Chau Doc, hotel, Backpackjunkies

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op