Mae Hong Song Loop (dag 4) – Mae Sariang naar Mae Hong Song

Vandaag gaat de rit naar het midden van de loop: Mae Hong Son. Een nog niet echt toeristisch dorpje zo’n 30 kilometer van de grens met Myanmar. Onderweg zullen we stoppen bij Mae La Noi voor koffie, Khun Yuam voor de lunch, een uitzichtpunt, de waterval Pha Bong om vervolgens te eindigen in ons resort Sangsawang. De weg zal bochtig worden, maar niet te veel s-bochten. Ook zie ik dat we recht door de bergen gaan, maar hoe hoog weet ik niet. Kortom: Het wordt weer een prachtige rit!

Koude bedoelingen

We staan vroeg op en genieten van warme koffie, toast met jam en een banaan. Later komt de eigenaar koekjes brengen. Goed gevuld pakken we onze spullen en zadelen Maximus op met de koffers. De eigenaar wenst ons een goede reis en zwaait ons zelfs uit. Ook een vrouwtje wat druk bezig is met de tuin staat enthousiast te lachen en te zwaaien.

Weer even tanken en off we go! We gaan een stukje omhoog en we zitten in de wolken, waar het erg koud is. Nu weten we wel dat mensen in Nederland het ongeveer rond de -4 hebben, maar de water kou met een motorjas, dunnen handschoenen en een spijkerbroek maken het erg koud. Toch ook wel weer een mooie ervaring: De natuur is zo divers hier. Voordat we erg in hebben rijden we weer in de zon, maar in de schaduw is het nog best fris.

Koffie met een uitzicht en een opstandig schaap

Na een tijdje zie ik door de bocht een enorm hoge tempel. Er is ook een koffie zaakje, Mae La Noi, waar we even gaan opwarmen met hete cappuccino. Hier hebben we ook een enorm mooi uitzicht over een dal met velden, huizen en bergen. Er komen ook wat Franse toeristen op scootertjes. Ze willen Black Tea, maar het arme meisje achter de balie spreek slecht Engels en ze snapt het niet helemaal. Dat snappen de Fransen dan weer niet. Wat ze uiteindelijk hebben besteld weet ik niet, maar ze bleven wel lang hangen.

Aan de overkant van de weg is het toilet. Gewoon een openbare. We lopen er naar toe en zien een kudde schapen met een herder. Een schaap houdt het voor gezien en gaat er vandoor. Terwijl de rest rustig blijft grazen zien we hoe de herder achter het schaap aanrent. Over de weg, berm, op en neer de berg. Arme man. Gelukkig krijgt hij hulp van iemand anders.

Na het toilet bezoek stappen we weer op onze ros en rijden verder. Doel is nu om naar Khun Yuam om daar te lunchen.

Vliegend door de bochten

Na een half uurtje komen we bij de droom weg van elke motorrijder (en bijrijder): Een landschap in de bergen met heel veel bochten die goed te overzien zijn. Er zit geen recht stukje in! Ik geef wat meer gas en we gaan met 80 / 90 kilometer door de bochten. Ik hoor Rieneke niet klagen, dus ik rijd gewoon door. Dit is heerlijk! De temperatuur is inmiddels ook wat warmer geworden.

Onderweg komen we nog wel wat wegwerkzaamheden tegen, maar dat kleine stukje mag de pret niet deren. Verder komen we een aantal pickups tegen en wat verdwaalde toeristen op scooters.

Toeristen pik je er trouwens zo uit: Te schone scooters, korte broekjes, t-shirtjes, helmen die totaal geen zin hebben als je valt en slippertjes… Want het is zó warm! Wij daarentegen: Goede helmen, motorjassen, spijkerbroeken, dikke schoenen en handschoenen.

Khun Yaem

We rijden rustig Khun Yaem in. We kijken op de klok en we zijn flink opgeschoten. Volgens de kaart zouden we rond 12:30 aan moeten komen in Khun Yaem, maar het is 11:30. We rijden wat rond en zo spannend is het hier niet. Veel lokalen die bezig zijn met de dagelijkse dingen en een paar toeristen (totaal 5 geteld, excl. ons).

We parkeren naast het politiebureau en zien een leeg koffie zaakje. De vrouw spreek best goed Engels en verteld wat er op het menu staat. We bestellen koffie en gaan zitten. Het lijkt wel alsof er een zooitje lokalen zijn gebeld, want als we gaan zitten stroomt het ineens vol met Thaise mensen. Gelukkig zijn het geen Chinezen en worden we gewoon met rust gelaten of worden er geen foto’s van ons genomen.

We bespreken de rit tot nu toe. Conclusie: Heerlijk dit. De vrijheid, de omgeving, de mensen, de natuur, de ervaring… Het wordt alleen maar beter.

Na de koffie gaan we opzoek naar iets te eten. We betalen en lopen door de straat. Onderweg zien we pepers die gedroogd worden in de zon, kleine en grote. Een man stapt naar buiten en zegt met een enorme glimlach “Hello!”, ik groet hem terug. Volgens mij is hij trots dat hij een beetje Engels kent.

De zon schijnt volop, maar het is niet koud. Een teken dat we erg hoog zitten. Wat wel klopt, want we zijn onderweg aardig wat geklommen. Voor de rest is er niet veel te doen in het stadje. Een tempel, winkeltjes en koffiezaakjes.

We zien een leuke tentje en stappen naar binnen. Ze hebben een Engels menu, maar het Engels van de dame is alleen hetgeen ze nodig heeft. Rieneke bestelt pad Thai en ik neem gebakken kip met basilicum (ander soort dan in Nederland). We gaan zitten en al snel komt ons eten, net zoals de lokale bevolking. Toch is het een grote groep en loopt er een vrouwtje tussen. Misschien toch een tour groep?

Beestenboel

Na ons heerlijke maaltijd gaan we kijken of Maximus er nog staat. En ja hoor! Hij staat er nog! Snel stappen we op en gaan weer even genieten van de vele bochten. Na een tijdje gaan we door de zoveelste bocht en ik schrik me rot! Rieneke ziet het helaas te laat, maar ineens steekt er een slang van 1 1/5 meter over. Ik stop en wil omdraaien om het Rieneke te laten zien, maar ik zie in mijn spiegel al dat de slang het hoge gras in is gegaan. Rieneke ziet nog wel de staart verdwijnen. Voor ons zitten een paar lokalen in een vrachtwagen en ze lijken niet onder de indruk van de slang… Ik wist niet dat ze hier voorkwamen. En weer door!

Mooi uitzicht en een teleurstelling

We komen bij een viewpoint en we stoppen even. Het uitzicht is weer prachtig. We zien hoge bergen bezaaid met bomen. Onder de bergen zien we een beekje lopen. We blijven even genieten en maken gebruik van het toilet. Ook staat er een Nederlands stel wat met de scooter de Mae Hong Son loop doet. Ze vertellen dat ze in eerste instantie de loop met de fiets wilden doen. Met de motor kom je al haast niet omhoog. Ze gaan ook direct door naar Pai, dus dat wordt flink doorrijden. Een scooter kan in dat gebied gemiddeld 60 km/u rijden. We hopen dat ze het halen voor het donker, want je wilt eigenlijk in het donker in de bergen rijden.

We nemen afscheid en gaan opzoek naar een heuse waterval! Die hebben we nog niet gezien. We rijden eerst verkeerd, maar uiteindelijk vinden we de juiste weg. We passeren wat lokalen bij een slagboom en ze kijken ons een beetje verbaast aan. We rijden door tot we niet meer verder kunnen. Hier is de waterval… denken we, want er is geen water. De waterval staat helemaal droog. Rieneke stapt af om wat foto’s te maken van kurkdroge stenen en we gaan maar verder. Dit was jammer.

Mae Hong Son

Op de kaart zien we dat het nog maar 15 minuten is naar ons resort. We zijn wel toe aan wat rust. Het is goed opletten, maar we vinden het. Er is een meisje aanwezig wat slecht Engels spreekt en ze belt iemand. De man aan de telefoon spreekt redelijk goed Engels en zegt dat hij ons in een andere bungalow wil plaatsen. Ja, prima… toch? We regelen alles, betalen en bekijken de kamer. Rieneke gaat eens in de boeking kijken en het blijkt dat we een upgrade hebben gekregen. Van een houten huisje naar een mooi stenen huisje met een prachtig balkon. Ook een mooi uitzicht over de tuin.

Even later komt er nog een stel met een motor aanzetten, maar die hebben volgens ons niet echt veel zin in een gesprekje. Zij zitten een stukje verderop, dus het is hier heerlijk rustig. Hier kunnen we prima 2 dagen vertoeven hoor.

 

Klein maar fijn

In de avond gaan we Maximus weer even uitlaten en gaan direct even wat eten. We komen het dropje in en we zien dat er markt is. Het is niet groot, maar wel erg gezellig. Niet veel toeristen en veel lokalen. We zien een kraampje met t-shirts over de Mae Hong Son loop. Ik koop er direct een. Rieneke ziet een leuke stikker voor haar laptop.

Een stukje verder komen we in het “centrum”. Een meer met aan de ene kant drie restaurantjes, aan de zijkanten gebouwen en aan de overkant een enorme, witte tempel. Het is donker en de lampjes maken het extra gezellig. Het is echt niet groot, maar de gezelligheid druipt er vanaf. De mensen zijn zo vriendelijk en de geuren van het eten zijn heerlijk.

We gaan eten bij Salawin. Het zit bijna vol, maar we krijgen nog een tafel. Bij een heerlijke maaltijd genieten we van de omgeving en denken we terug aan een hele mooie dag vol nieuwe ervaringen. Dit willen we blijven doen!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op