Mae Hong Son loop (dag 9 en 10)- Pai naar Chiang Mai

Het zit er bijna weer op. Onze 10 dagen op Maximus door het noorden van Thailand. Tot nu toe was alles, behalve Pai, erg mooi en verrassend. We hebben nog twee dagen te gaan: Van Pai naar Mae Rim en van Mae Rim naar Chiang Mai.

Stukje omhoog

We vertrekken vroeg vanuit Pai om de toeristen die met een kater op bed liggen en terug gaan naar Chiang Mai voor te zijn. Dit lukt aardig, want er is zelfs niemand bij het resort die ons ontbijt kan verzorgen. En als er dan eindelijk iemand is staan wij net op het punt om op Maximus te klimmen en te vertrekken.

Het eerste stuk is vooral omhoog. Weer een paar leuke s-bochten en steile hellingen, ook de twee gecombineerd. Ik merk al snel dat de lokalen hier anders rijden: Veel defensiever en denken veel meer aan zich zelf.

Boven op de top zit een check point van de politie. Vooral de pickup trucks worden gecontroleerd. Scooters en motoren worden direct doorgelaten. Wij stoppen hier bij een klein winkeltje om wat te eten en koffie te drinken. We hadden immers nog niets gegeten en het eist wel zijn tol als je zo op de motor zit. Na een klein half uurtje stappen we weer op Maximus om onze tocht te vervolgen richting Mae Rim.

Racebaan

De rust en vrede van de eerste delen van de Mae Hong Son loop zijn ver te zoeken. Ik rijd gemiddeld 70 km/u door de bochten, maar regelmatig worden we ingehaald door toeristen die denken dat ze op de Nurburgring rijden. Ook een stel juppen in Porsches scheuren veel te hard ons voorbij. Tussen de racewagens en de racemotoren zien we ook wat scootertjes die al slingerend hun weg proberen te vinden naar Chiang Mae. Ik snap nu waarom de lokalen hier anders rijden en ik neem aan dat hier best veel ongelukken gebeuren.

Mae Rim

Volgens de kaart was het 4 uur van Pai naar Mae Rim, maar we schieten lekker op. We verlaten de doorgaande weg naar Chiang Mai en komen op binnen weggetjes terecht die ons uiteindelijk bij Mae Rim brengen. Dit is veel beter: Lekker rustig, lachende en vriendelijke mensen en geen scheurmonsters. Een half uurtje later komen we bij het Country Retreat aan. We zetten Maximus op stal en een Britse man verwelkomt ons. We zijn veel te vroeg, want het is geen 4 uur rijden. We hebben er uiteindelijk 2 uur over gedaan. Dus tijd voor een icecoffee en de hartslag weer verder omlaag brengen. Daarna even heerijk Thais lunchen. En dan is onze kamer klaar.

Een oase van rust en George

De kamer is heerlijk ruim, zelfs de badkamer is erg groot. Het bed ligt heerlijk en we gaan even bijkomen van de dag. Even later is het buiten wat afgekoeld en kunnen we buiten gaan zitten. We besluiten een biertje te doen in de bar, waar de eigenaar (Pete) staat samen met een vriend van hem (Paul). We raken aan de praat en we krijgen wat tips over eilanden in Thailand die we kunnen bezoeken. Ook hebben we het over de beesten die hier zitten. Onderweg hadden we een slang gezien, maar die schijnen hier vaker voor te komen dan we dachten. Ook zitten er hier scorpioenen, enorme spinnen, vis en kikkers in de rijstvelden en heel veel gekko’s. Op de laatste vraagt Pete “Have you meet George?”, uhm… nee? Hij wenkt mij en schijnt met een zaklantaarn achter de koelkast. Daar zie ik een enorme grote, blauwe hagedis (de echte naam kan ik helaas niet vinden). Ook Rieneke gaat even kijken. Al die aandacht vindt George maar niets en hij trekt zich terug. Ook voor ons wordt het tijd om te gaan eten.

Donker is hier echt donker

Na een heerlijke maaltijd gaan we terug naar onze kamer. Onderweg merken we dat donker hier wel echt donker is. Er is weinig verlichting in de omgeving en dit geeft een spookachtig effect over de rijstvelden in de omgeving.

Het is hier heerlijk rustig; geen schreeuwende, dronken hitsige meisjes of “stoere” jongens om scooters, maar gewoon de natuur. We horen de krekels, gekko’s en andere ondefinieerbare insecten geluid maken. Dit wordt een lekker nachtje slapen.

Op naar Chiang Mai

De laatste dag. Na een heerlijk ontbijtje gaan we met tegenzin Maximus opladen. Dit wordt onze laatste rit samen. Het plan is om een beetje binnendoor terug te rijden naar Chiang Mai. Dit om de straatracers te omzeilen en nog even lekker te kunnen genieten van het rijden.

Zodra we Chiang Mai inrijden komt de drukte ons tegemoet. Maximus is te breed, dus echt file rijden kunnen we niet. We zien alle kleine scootertjes tussen het verkeer door rijden en dat wil Maximus ook.

Eerst gaan we naar Dozy House om de koffers te legen. Het lijkt wel weer of we het treffen: Het is de meest hete dag sinds tijden. Daar lopen we dan in onze dikke motorjassen en spijkerbroeken en natuurlijk helmen. We laden alle spullen over in onze tassen en gaan snel weer rijden. Stilzwijgend gaan we naar Pop Car Rent, allebei terugdenkend aan 10 fantastische dagen in deze fantastische omgeving. Wat gaan we dit missen en wat zullen we hier vaak aan terugdenken.

Bij Pop Car Rent staat de excentrieke eigenaar ons al op te wachten. Als koning en koningin te paard worden we door hem binnen gehaald. En dan is het tijd om afscheid te nemen van een machine die ons 10 dagen lang heeft gedragen. De volgende klanten staan al te wachten en we zien dat ze met veel enthousiasme naar Maximus kijken. Voor dat we het weten heeft hij alweer nieuwe bereiders.

Normaal zeg je: Gelukkig hebben we de foto’s nog. Maar die vallen in het niets bij deze bijzondere ervaring en geven jullie, deze lezers, geen enkel idee hoe het voelt. Tenzij je natuurlijk deze rit zelf hebt gemaakt… Gelukkig hebben wij de ervaring.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op