Mae Hong Son Loop (dag 8) – Pai

Gisteren zijn we licht gedesillusioneerd gaan slapen, Pai is niet wat we van tevoren gedacht hadden. Maar een nieuwe dag betekent nieuwe kansen. We gaan Pai en de omliggende omgeving vandaag verkennen. Uit alle bezienswaardigheden hebben we een selectie gemaakt en een route uitgestippeld. We vermijden de hoofdweg en gaan via wat leuke achteraf wegen naar onze eerste bestemming. Helaas zitten er aan de eerste weg die we kiezen allemaal olifantenkampen. Overal waar je komt in Thailand worden ritjes op olifanten aangeboden, maar de olifanten worden vaak slecht behandeld. We hebben dit soort ritjes en kampen dan ook vermeden. Ook nu wordt ons beeld weer bevestigd, de olifanten staan er wat verlaten bij en zien er niet happy uit. Zo jammer dat er nog zoveel mensen wél voor dat ritje op de olifant kiezen, zo blijft de industrie in stand. Snel rijden we verder richting Pai Canyon.

Pai Canyon

Gekscherend wordt Pai Canyon wel eens de Grand Canyon van Thailand genoemd, wat misschien een beetje overdreven is, maar mooi is het wel! We hebben gelezen dat veel mensen hier komen om de zonsondergang te zien, dus gaan wij er lekker vroeg op de ochtend naar toe. Als we aankomen zien we al wel wat tourbusjes staan, maar alle omliggende winkeltjes en eettentjes zijn nog gesloten. Via een trap lopen we naar boven. Nog even een discussie aan welke kant van de trap je nou omhoog moet lopen, omdat (net als de weg) roltrappen vaak precies omgedraaid zijn ten opzichte van Nederland. Maar uiteindelijk maakt het niet uit, we komen op weg naar boven bijna niemand tegen.

Het eerste uitzicht is zeker de moeite waard! Smalle wegen met daarnaast afgronden van een meter of 50, een prachtig gezicht. En natuurlijk kan Kenji het niet laten om als een echte berggeit op dat ene supersmalle stukje (met prachtig uitzicht) te gaan staan… Als mijn hartslag weer wat gekalmeerd is gaan we een stukje lopen. Het is wel oppassen geblazen, want de grond is droog en je glijdt makkelijk uit. En dan is de weg naar beneden best lang. Gelukkig is het nu rustig en kunnen we op ons gemakje rondlopen. We trekken wat verder de Canyon in totdat we bij een afdaling komen die ik niet aan durf. Ik kijk toe hoe Kenji afdaalt, over een half vergane brug klimt en uiteindelijk aan de overkant komt. Zelf loop ik via het makkelijke pad weer terug naar het beginpunt.

Ondertussen is het al wat drukker geworden. We lopen via de trap weer naar beneden en nu is er al wat meer te beleven. Als we later op de dag nog een keer langs de Canyon rijden staat de parkeerplek vol met busjes. Het is dus echt een aanrader om aan het begin van de dag te gaan, zodat je op je gemak kunt genieten van Pai Canyon.

The Land Split

Onze volgende stop is The Land Split. Via een leuk landweggetje rijden we door een superklein en schattig dorpje. Het meer wat zich in de buurt van The Land Split bevindt is omgedoopt tot zwembad en voor een klein bedrag mag je (op eigen risico natuurlijk) een duik nemen. De Thaise bevolking is inventief en ziet overal mogelijkheden in om een beetje geld te verdienen. Dat geldt overigens ook voor The Land Split. Voorheen was dit een gewone boerderij met een flink stuk grond. Maar in 2008 is de grond na een aardbeving opengespleten. De grond was nu volkomen onbruikbaar geworden. De boer zag er echter mogelijkheden in en stelde zijn land beschikbaar als bezienswaardigheid. In 2009 en 2011 volgde nog twee aardbevingen die de grond nog verder verscheurden. Het verschijnsel zelf is nog niet eens zo heel bijzonder, het is meer de hele beleving eromheen die de boer gecreëerd heeft. Maar daarover later meer.

We parkeren Maximus op een mooi plekje in de schaduw en lopen richting de boerderij. We worden direct hartelijk welkom geheten door de boer en hij verteld hoe we het beste kunnen lopen. Er is een garden route en een jungle route en wij volgen de laatste. Over de velden waar allerlei groente, fruit en kruiden verbouwt worden lopen we richting The Land Split. Het land is hier daadwerkelijk uit elkaar gespleten. Tussen hoge kloven door lopen we verder. Hier valt weinig meer te verbouwen. Door de kloof heen lopen we naar een uitzichtpunt op de heuvel. We zien bordjes met de verschillende jaartallen en het verhaal van de boer. Hoog tijd om weer af te dalen naar het beginpunt.

Als we weer terug zijn vraagt de boer of we wat willen drinken, een limonade gemaakt van een vrucht van eigen land. Daar zeggen we geen nee tegen. Vervolgens komen er allemaal schaaltjes op tafel te staan. Dit zijn allemaal producten die de boer zelf verbouwt: zoete aardappel, bananenchips met jam, gebrande pinda’s, papaya, tamarinde en een bakje met zout. Even later komt er nog een klein flesje wijn bij die volgens de boer niet veel alcohol bevat. Waarschijnlijk zit hij zelf elke avond aan de whiskey, want het is best een pittig wijntje. Wel heel erg lekker. We genieten van alle verschillende producten en als we ons buikje vol hebben is het tijd om  te gaan. Het mooie van The Land Split is dat dit alles geen geld kost. Als je weg gaat mag je een donatie geven, maar dit is niet verplicht. Natuurlijk kunnen we na deze geweldige ervaring niet weg gaan zonder een donatie achter te laten. We worden vriendelijk bedankt en met een “willen jullie anders nog wat vruchten mee? Nee, we zitten echt bomvol :)” gaan we weer op pad.

Pai, The Land Split, Backpackjunkies

Wat Phra That Mae Yen

Toen we gisteren Pai binnen kwamen rijden zag ik ergens op de bergen een hele grote witte Boeddha. Tussen al het groen stak hij heel erg af. Nu gaan we deze Boeddha van dichtbij bekijken. De binnendoorweggetjes die we vanochtend hebben gereden zijn nu een heel stuk drukker, ook voor de wat minder geoefende scooterrijder een geliefde keuze. Ook typisch Thailand, de weg wordt opnieuw geasfalteerd. Dit staat verder nergens aangegeven, je vraagt je alleen de hele tijd af wat die geur nou is. En dan ga je een bocht om en staan daar een paar mannetjes nieuw asfalt uit te vegen. Al het verkeer kan gewoon doorrijden over de ene strook die nog beschikbaar is. We’re not in Holland anymore…

De witte Boeddha staat op de berg bij de tempel Wat Phra That Mae Yen. Als we daar aankomen zien we de onvermijdelijke trappen die altijd vooraf gaan aan mooie uitzichten. We parkeren Maximus tussen de tientallen scootertjes die er al staan en maken ons op voor de klim. Hoe hoger je komt, hoe mooier het uitzicht over Pai en hoe indrukwekkender de Boeddha. Helemaal bovenaan doen we onze schoenen uit om de Boeddha van dichterbij te bekijken. Het Boeddhabeeld wordt ondersteunt door een houten constructie in de rug, zelfs Boeddha heeft het dus wel eens moeilijk. Maar verder is het een prachtig beeld wat echt supergroot is. Vanaf dit hoogste punt heb je ook een heel mooi uitzicht over Pai. Het is de klim naar boven dus zeker waard. We gaan even op de trap zitten om te genieten.

In de herkansing

’s Avonds gaan we nog een keer naar de nachtmarkt, maar deze keer gaan we gewoon lekker lopen vanaf ons hotel. Zo kunnen we ook nog iets meer van Pai zelf zien. We lopen door wat straatjes waar we nog niet eerder zijn geweest. Het lijkt iets minder druk dan gisteren, wat we wel prettig vinden. Deze keer gaan we ons avondeten bij elkaar sprokkelen op de markt. Het wordt uiteindelijk een combinatie van een wrap met kip, vleesspiesjes en gerookt varkensvlees, een lekkere verse smoothie en als toetje donuts. En zo heb je voor weinig geld toch een lekkere en complete maaltijd.

Ook al was Pai niet wat we er van verwacht hadden, we hebben vandaag wel weer heel veel leuke en mooie dingen gezien en gedaan. Nog één nachtje slapen en dan gaan we het laatste stuk van de Mae Hong Son loop alweer rijden!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op