Mae Hong Son Loop (dag 3) – Mae Sariang

Vandaag een ‘rustdag’ die in het teken staat van de omgeving rondom Mae Sariang wat meer te verkennen. We hebben geen zin om heel ver te moeten rijden, dus kiezen we voor Salawin National Park. Er schijnt een trekking te zijn van een kilometer of twee. Dat moet wel te doen zijn. Maar eerst tijd voor het ontbijt. Zoals op zoveel plekken hier in Thailand bestaat het uit toast met jam en oploskoffie. En hier wordt het buiten geserveerd. En hoewel het overdag lekker warm is, is daar nu nog weinig van te merken. Met onze jassen aan eten we al koukleumend ons ontbijt. Hopelijk komt de zon er snel bij, want hier is niks aan.

We pakken een dagrugtas in met wat spullen die we nodig hebben voor de hike en gaan op pad.

Salawin National Park

We rijden door het stadje Mae Sariang en komen op een verlaten buitenweg. We zigzaggen omhoog met hier en daar een fijne haarspeldbocht. Dan zien we eindelijk het park liggen. Er staat weer zo’n mooi toegangshuisje met een slagboom over de weg, die net omhoog gaat voor een auto uit de tegenovergestelde richting. Wij mogen ook doorrijden en stoppen even iets verderop. We hebben namelijk toegangsprijzen gezien. Ik loop richting het huisje en vraag of we moeten betalen, en het antwoord is nee. Dat tikt lekker aan, gister al een leuk park zonder te betalen en nu al weer. We parkeren Maximus en lopen richting het visitors centrum in de hoop dat er kaarten of iets dergelijks liggen voor hikes. Dit blijkt niet het geval. Er is slechts wat algemene informatie over het park in het Thais. Dan moeten we het maar doen met het bord wat buiten staat. Een nature trail met 11 stops, dat moet te doen zijn, toch?
Mae Hong Son Loop, Mae Sariang, Salawin National Park, Backpackjunkies

Salawin Nature Trail

De tocht begint met een trap naar boven. We klimmen hoger en hoger en hoger. Er staat verder niet echt veel aangegeven, zou dit wel goed zijn? Dan zien we een houten bordje met een gele pijl. Die zal er niet zomaar hangen. Dus die gaan we maar volgen. Hier en daar treffen we een houten bord aan wat er uit ziet als een informatiebord. Er staat alleen helemaal geen informatie op. Dat was tijdens de vorige wandeling in het bos ook al. Zou dat een Thaise meditatie oefening zijn?

We zoeken onze weg tussen al het groen en de bladeren door. Zo af en toe staat er een hekje of een ander bouwwerk waaruit blijkt dat we op de goede weg zijn. Als we een stuk gelopen hebben vinden we ook borden met informatie erop. De eerste is iets te veel uitgewassen door de regen, maar de titel klopt met het bord wat we beneden hebben gezien. Dit is echt een nature trail, eentje die vraagt om scherpe ogen en een beetje inschattingsgevoel. Heel af en toe als je het echt niet meer weet zijn er dan de pijlen om je verder te helpen. Het is hier wel heel stil op een vallende tak of vallende boom na. Ook de vogels genieten van dit paradijs waar zo te zien niet heel veel mensen komen.

Als we bijna bij het einde zijn aangekomen wordt het toch een beetje tricky. Het is niet meer zo duidelijk waar we precies heen moeten. We proberen verschillende richtingen, maar hebben bij allemaal niet echt een goed gevoel. Wat doen we, helemaal terug lopen of op basis van de kaart een gok nemen? Op basis van de laatste pijl, de kaart en de geluiden van auto’s die we horen besluiten we verder te lopen langs de rivier. En halleluja, aan het einde van de rivier zien we een huisje wat ons bekend voor komt. We hebben het gered! Waarschijnlijk was dit niet waar we uit hadden moeten komen, maar dat maakt ons op dit moment even helemaal niet uit. We puffen even uit voordat we de terugweg inzetten. In het dorp zoeken we een tentje waar we even een stevige maaltijd naar binnen kunnen werken. Het wordt een lekkere Thaise curry met rijst.

Mae Hong Son Loop, Mae Sariang, Salawin National Park, Backpackjunkies

Mae Sariang: klein maar fijn

Er is ’s avonds een nachtmarkt en dat is altijd wel gezellig. Als we echter aankomen bij de straat is de markt heel klein. Bijna alle restaurantjes die we opzoeken zijn dicht en als ze wel open zijn serveren ze geen voedsel. Dus we gaan maar weer terug naar het restaurantje waar we gisteren geweest zijn. Helaas moeten we deze keer wel erg lang op ons eten wachten. Wij verbazen ons er altijd over, want in de kookcursus die we hebben gedaan, hebben we gezien dat Thais eten juist heel snel klaar kan zijn. Maar we zullen niet de betweterige toerist uit gaan hangen. We zijn nu in ieder geval voorbereid op de kou en hebben ons lekker warm aangekleed. Mae Sariang was een mooi punt om te stoppen, en de twee nachten zijn precies genoeg. Morgen gaan we verder richting Mae Hong Son, benieuwd hoe dat zal zijn!

 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op