Mae Hong Son Loop (dag 1) – Chiang Mai naar Mae Chaem

Vandaag is het zover! We gaan beginnen aan de Mae Hong Song loop. Zo’n 650 kilometer langs verschillende steden, landschappen en ervaringen. Dit allemaal op de motor. Via Pop Car Rent hebben we een Kawasaki Versys 650cc gehuurd en die staat ongeduldig buiten onze kamer op ons te wachten. Koffers er op, tanken en gaan!

De eerste dag gaat van Chiang Mae naar Mae Chaem. We maken een omweg via het hoogste punt van Thailand in het Doi Inthanol National park.

Lift off!

We gaan tanken in Chiang Mae. Een hele ervaring op zich want in Nederland ga je naar het tankstation, pak je de tankslang en druk je hem in als de slang in het voertuig zit. Hier niet. De man in een hokje heeft geen idee wat we willen, maar twee oude dames op een scooter snappen het wel. Ze schreeuwen iets naar de man in het hokje (waarschijnlijk dat de pomp aan moet) en ze vullen de motor ook nog eens voor ons! 250 baht armer (voor 9 liter, is € 3,90 grofweg) gaan we verder. We rijden Chiang Mae uit over de 108, die we helemaal zullen volgen tot aan Mae Hong Son. Het is druk de stad uit, maar het wordt steeds rustiger. Het verkeer is best goed te doen. Mensen anticiperen hier veel beter, geven elkaar de ruimte en zitten niet te duwen als je niet hard genoeg gaat. Toegestane snelheid is hier tussen de 60 en 90 km/u.

Hoger en hoger

Drie kwartier later verlaten we de 108 en rijden we de 1008 op. Dit wordt onze omweg, maar met een reden. We stoppen voor koffie (cappucino voor 50 baht, is € 1,30 grofweg) en we gaan weer door.  We komen bij de ingang van het nationale park. We betalen 300 bath p.p. (is dus € 5,20 p.p) en 20 baht voor Maximus, zo hebben we de motor genoemd, en we mogen naar binnen.

Het is een erg steile klim naar boven. Gemiddeld rijden we 30 kilometer per uur. Niet omdat het zo steil is, maar omdat ik de motor nog niet zo heel erg goed ken en mijn Honda Black Bird toch heel anders rijdt.

Onderweg komen we langs een tempel, waar het heel druk is. Rijen minivans staan te wachten. Ze blokkeren mijn weghelft, dus ik moet stoppen. Maar het is zo stijl dat het moeilijk wordt opnieuw op te trekken. Rieneke gaat van de motor af, want ik heb het gevoel dat ik hem niet hou. Gelukkig zijn de locals geduldig en wachten tot ik door kan rijden. Eindelijk lukt het me om weg te komen. Rieneke komt achter me aan lopen. Een hele opgave, want lopend is erg zwaar de berg op. Even uitblazen en verbazen over het uitzicht. Maar ja, Rieneke moet er weer op en het is al lastig genoeg om die motor van zijn plaats te krijgen. Het is nog een klein stukje, dus Rieneke biedt aan om het laatste stukje te lopen en ik krijg met veel moeite de motor omhoog.

Betalen, betalen en betalen

Het was een heel gedoe, maar we zijn er toch! Er zit ook iets te eten en daar genieten we zeker van.

Geroosterde varken met rijst. Heel simpel, maar wel erg lekker. Na 3 wc stops (iets met kou, water en lange zit) lopen we naar de entree van een hiking trail. Daar staan wat mensen te wachten en we hebben geen idee wat nu de bedoeling is. Er staan wat Fransen voor ons en de dame van de groep vraagt of we samen in een groep kunnen om zo de kosten te besparen… Wacht? Wat? Blijkbaar MOET je 200 baht per groep betalen om met een eigenlijk-niet-Engels-sprekende gids mee te gaan. Dus… even opnieuw: Je betaald 620 baht om het park in te mogen en dan nog eens 200 baht om van een stukje natuur te genieten? Sorry, maar ergens houdt het op. We bedanken vriendelijk en zeggen dat we liever ergens lopen waar we niet voor hoeven te betalen. Een klein beetje minachtend wenst de dame ons daarmee veel succes.

Nog een stukje hoger

Op de kaart zien we dat we nog hoger kunnen. Dus hup, op de motor en gas! Eenmaal boven zien we een parkeerplaats met weinig auto’s, scooters en wat motoren. Over de bomen heen zien we dat we letterlijk boven de wolken zitten. Best een raar besef. We lopen het pad omhoog en komen een bord tegen wat zegt dat we het hoogste punt van Thailand hebben bereikt. Er staat een rij mensen voor om foto’s te maken (voornamelijk van elkaar). Ik time een goed moment en schiet een foto zonder Chinezen (of course). We lopen door en komen een tempel met monument tegen.

We merken nu pas dat het best heel koud is geworden. Er komt net geen stoom uit onze mond. We lezen dat mensen uit Thailand speciaal hierheen komen om te ervaren wat kou is… Dit is nog niet koud! Kom maar eens naar Nederland in de winter ;). Maar goed, we snappen het ook wel als je het hele jaar tussen de 24 en 35 graden hebt.

Weer een stukje hoger en weer een bord. Iets kleiner dan het vorige, maar hier staat ook weer de dit het hoogste punt van Thailand is. Aangezien we een stukje omhoog zijn gelopen lijkt me dit inderdaad hoger dan de vorige. We lopen weer door en zien een klein museum waarin verteld wordt over de omgeving, diertjes en plantjes.

Toch nog een stukje wandelen

Weer lager zien we een pad lopen. Toch maar even kijken. Ik zie een huisje en ik verwacht iemand die geld incasseert. Gelukkig niet. Het is een klein rondje lopen, maar hier staan wilde rododendrons in bloei en nog veel meer groen.

Aan het einde van het pad staat een tempel. Hierin zien we een opgevouwen militair uniform, een foto van een militair en als je goed kijkt is de tempel gebouwd op een vliegtuigmotor. Aangezien alles in het Thai is, laten we het bij een paar foto’s maken, paar keer ‘aaah, wat mooi’ en genieten we van de stilte. Helaas weer Chinezen die er aankomen. Om de 3 meter stoppen ze om foto’s van elkaar te maken. Ik vraag me af of ze doorhebben waar ze zijn, hoe ze er gekomen zijn en of ze weten hoe ze weer terugkomen (via de foto’s zeker).

We lopen weer terug naar de motor en beginnen aan de afdaling. Best pittig als je het niet gewent bent. Je bent aan het remmen, voor en achter zijn verschillende remmen, aan het schakelen, kijken, met de koppeling spelen en soms ook allemaal tegelijk. We rijden in een groepje van een scooter, 4 pickups en wij naar beneden. Als we eindelijk weer beneden zijn komen we op de 108 uit. Maar die is heel anders dan vanuit Chiang Mai. Daar was het een 6 baans en hier is het nog maar een twee baans. Het is rustig en de omgeving is schitterend. Je kan heel ver kijken en overal zie je huisjes, bergen, bergen, bomen en nog meer bergen. We zitten zo hoog dat het bijna onrealistisch is. Soms gaan we rustig omlaag, soms rustig omhoog en soms is het een rollercoaster. Maar het is fantastisch om te doen.

Mae Chaem

Eindelijk komen we in Mae Chaem. Rieneke heeft mijn telefoon voor de navigatie en zo komen we bij ons hotel. Een rustig hotel aan de rand van het dropje, want het is eigenlijk geen stadje. Hier kunnen we lekker bijkomen van onze eerste dag.

De kamer die we geboekt hebben is een kamer zonder airco. De airco hangt er wel, maar als je er niet voor betaald halen ze gewoon de afstandsbediening weg… Oké…

Hondenstreken

Aan het begin van de avond gaan we opzoek naar een restaurantje, wat een uitdaging blijkt. We komen uit bij Sikon Restaurant. Hele aardige mensen en live muziek van een man die best goed kan zingen en gitaar spelen. Na een heerlijke en goedkope maaltijd gaan we terug. We halen een ijsje en wat drinken en lopen de straat in van ons hotel. Het is donker en er liggen twee honden. Een hond rent op ons af en begint te grommen. Een blaffende hond bijt niet, maar deze gromt en ziet er echt niet vriendelijk uit. Ook komt z’n vriendje er bij staan. We lopen terug en bedenken hoe we nu bij ons hotel komen. Er is maar 1 weg! Rieneke ziet een paar, jongere, mensen in een winkel en ik loop er heen. De man spreekt erg weinig Engels, maar begrijpt een beetje wat we bedoelen. Er is ook een vrouw bij.

De jonge komt weer naar buiten met slippers aan en gaat op zijn scooter zitten en zegt dat hij ons wel even naar het hotel brengt. Rieneke, zo geleerd, springt direct achterop, maar de vrouw gaat ook op een scooter zitten en zegt dat ze Rieneke wil brengen… Verwarring alom. Uiteindelijk zit ik achterop bij de jonge en Rieneke bij de vrouw. De honden liggen er nog en de jonge laat merken waar we ons zorgen om maakten. We worden voor ons hotel afgezet en we bedanken ze vriendelijk. Snel naar binnen en lekker genieten van ons ijsje. We zijn zo blij met de vriendelijkheid van deze bevolking. Uiteindelijk is ook het einde van de dag een daverend succes geworden. Lekker slapen 😉

 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op