Kanchanaburi – Death Railway Museum en de Death Railway

Vandaag gaan we naar de Death Railway, ook wel Bridge over river Kwai genoemd. Dit stukje geschiedenis in deze plaats mag je niet missen als je er bent. Hier, en langs de hele trein rails, hebben oorlogsgevangene hun leven gegeven om voor de Japanners een trein verbinding aan te leggen zodat ze makkelijk de troepen kunnen vervoeren en bevoorraden. Wij zijn eerst naar de brug zelf gegaan en daarna naar het museum, maar ik zou je aanraden om het andersom te doen. Op deze manier krijg je een heel ander gevoel bij de brug.

Wandelen is goed voor je

Vanuit ons hotel vertrekken we te voet naar de Death Railway, aan de rand van Kanchanaburi. Het is warm, maar we hebben er zin in. Het is de eerste keer voor ons buiten de grote stad in Thailand. Het is hier heerlijk rustig, mensen zijn wat vriendelijker en het is anders warm. We stoppen bij een eettentje voor de lunch en de man spreekt best goed Engels. We krijgen heerlijk eten, beter dan in Bangkok.

Na de lunch gaan we verder. Na een kleine 20 minuten komen we aan bij de brug. Het is een stalen constructie op houten palen. Als we eenmaal stilstaan merken we hoe warm het is, want het zweet komt overal vandaan.

Bridge over river Kwai

Het is niet druk met toeristen, maar foto’s zonder mensen is onmogelijk. We lopen over de brug en bedenken ons wat hier is gebeurd. En dan realiseer je je eigenlijk dat je er best weinig over weet. Oké, het was hier oorlog en de brug is gebouwd. Heel veel mensen hebben hun leven hier voor gegeven. Maar de echte achtergrond blijft een beetje achter.

Eenmaal aan de andere kant van de brug zien we een tempel, die zie je hier wel meer. Er zitten ook een paar tentjes waar je een boot tochtje kan boeken. We lopen onder de brug door naar het water. Je zou niet zeggen dat deze brug in 1943 gebouwd is, gebombardeerd en weer opgebouwd is. Er lag ook een houten brug naast, maar die is er niet meer.

De trein vanuit en naar Bangkok rijdt nog altijd, maar vandaag zien we die niet. Het stationnetje is niet groot en er zitten een aantal locals en toeristen te wachten tot de trein komt.

Geschiedenis en huidige tijd ontmoeten elkaar hier.

Death Railway Museum

Er zijn twee musea over de geschiedenis van de Death Railway: JEATH War Museum en Death Railway Museum. De eerste zit naast de brug, maar de reviews waren niet zo denderend en we besloten naar de Death Railway Museum te gaan. Dit museum is opgericht in 2003 als gevolg van vele onderzoeken van een Australiër, genaamd Beattie.

kanchanaburi - Death Railway Museum

Voor 100 Baht (€ 2,60 ten tijde van schrijven) p.p. mag je naar binnen. Helaas mogen we geen foto’s maken. Het eerste wat je ziet is heel veel tekst. Normaal leest Rieneke een leesboek (ongeveer 400 pagina’s) in een dag, maar ook voor haar is dit best veel. Gelukkig is het ook erg interactief en wordt er heel veel getoond aan de hand van beelden. Zo zien we een coupe van een trein waar de gevangen in vervoerd werden. Het is zo ontiegelijk klein. Als mensen in Nederland nog lopen te klagen dat de trein zo vol zit, dan moeten ze eens aan deze mensen denken.

Ook veel Nederlanders

Er zijn veel nationaliteiten, niet vrijwillig, betrokken geweest bij deze spoorlijn: Australiërs, Japanners, Koreanen, Britten en Nederlanders. Dit zijn de meest vertegenwoordigde nationaliteiten. De Japanners waren voornamelijk hoge functies, technici en werkers. Maar zij hadden het goed.

Op de begane grond is ook een standbeeld te zien van drie gevangen. Twee dragen een derde in het midden. Deze situatie is beschreven in een boek van een overlevende en het beeld is gemaakt en gedoneerd door Nederland. Het heet “Two Malarians and a Cholera”. De middelste, met Cholera, was tijdens de bouw zo verzwakt dat men aan de Japanners vroegen of hij terug kon naar de hutjes. Dit werd toegezegd en twee gevangenen met Malaria mochten hem terugbrengen. Degene met Malaria werd weg gesleept en zijn broek zakte onderweg af. Dit was het beeld wat de meeste gevangen hadden in die tijd. Dit beeld maakt je toch een beetje verdrietig, als de andere beelden en informatie dat nog niet gedaan hebben.

kanchanaburi - Death Railway Museum Statue

Er zijn ontzettend veel mensen overleden tijdens de bouw. Veelal aan ziekte, honger of dorst. De Japanners gaven niet om de gevangen. Maar als er een gevangene overleed dan waren de Japanners wel bij de begrafenis gaven de Japanners 10 US Dollar aan de dode, want het eren van de doden was en is heel belangrijk bij de Japanners.

Nog een verdieping

Terwijl de begane grond voornamelijk ingaat over het onstaan en de gehele geschiedenis, gaat de 1ste verdieping over de persoonlijke ervaringen. Zo zien we verschillende objecten die de gevangen hadden. Denk aan potjes, pannetjes, doosjes en flesjes. Ook liggen er dagboeken, onderscheidingen en brieven. We zien ook medailles liggen met een brief. Deze brief is geschreven door de zoon van een overleden gevangen. Hij kwam de medailles tegen toen hij de spullen van zijn vader aan het opruimen was. Hij vond dat de medailles in dit museum horen zodat andere mensen zien en weten wie hij was.

We zien ook veel eigendommen van Nederlanders. Zo zien we dagboeken die geschreven zijn in het Nederlands of blikjes met Nederlandse tekst er op. Geeft wel een raar gevoel, wetende dat er landgenoten hier hebben gezeten in zulke verschrikkelijke omstandigheden.

Aan het einde leren we dat de repatriëring van gevangen moeizaam opgang kwam. Veel gevangen waren vrij, maar konden nog niet naar huis. Ze gingen daarom op de markten in de buurt om hun schamele bezittingen te verkopen voor een paar Baht. Op deze manier hebben vele overleefd. Ook hebben vele mensen besloten om te blijven in de jungle van Thailand.

Conclusie

Je kan je haast niet voorstellen hoeveel ellende hier is geweest voor een spoorlijn. Als je bij de brug staat heb je geen idee, maar als je uit het museum komt dan wel. Je gaat naar binnen met het idee “we zien wel” en je komt stilzwijgend weer buiten. Het is luguber en fascinerend tegelijk. Het museum brengt de tijd van 1943 en daarna helemaal tot leven.

 

 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op