Chiang Mai – Tempels en Monk chat

We zijn terug van ons avontuur op de Mae Hong Son Loop en we gaat Chiang Mai iets beter verkennen. Er zijn een hele hoop tempels en we gaan er een aantal bezoeken. Bij sommige tempels kan je aanschuiven bij jonge monniken. Deze zogenaamde “monk chat” is in het leven geroepen om toeristen/bezoekers meer informatie en inzicht te geven in het leven van een monnik en het leven als Boedist. Daarnaast leren de jonge monniken beter Engels.

Een nieuwe ros

Chiang Mai is geen kleine stad en de vele tempels liggen ver uit elkaar. Daarom besluiten we om via Dozy House een scooter te huren. En het is een Honda Click en daar zijn we fan van geworden. We verzamelen onze spullen (camera, petjes, rijbewijzen met bijbehorende internationale rijbewijzen, geld, water en brillen) en gaan op pad. Onze eerste stop is Wat Phrathat Doi Suthep. Een tempel buiten Chiang Mai en ook onze enige stop buiten de stad.

Wat Phrathat Doi Suthep

De rit er naar toe geeft ons heimwee naar de Mae Hong Soon loop. We gaan lekker omhoog en het is niet al te druk. Een paar scherpe bochten en hellingen waar deze Honda wel moeite mee heeft. Onderweg komen we fietsers, wandelaars en taxi’s tegen. Allemaal omhoog. Onderweg stoppen we bij een uitzichtpunt waar we een mooi zicht hebben over de stad Chiang Mai, wat is het eigenlijk groot.

Als we weer op de scooter klimmen zegt een jonge Thai, vol enthousiasme en een grote glimlach “Go go go, go fast!!!”… Dit ding gaat niet harder! Maar dat mag de pret niet deren. We klimmen door en uiteindelijk komen we bij een straat uit vol met winkeltjes. Ik rijd wat langzamer en we zien dat het voornamelijk toeristen-troep is. En toeristen zijn er ook genoeg.

We zijn al een beetje verdrietig bij het aanzicht: Zo veel toeristen!  Iedereen probeert richting de tempel te lopen. Aangezien het niet veilig is om tegelijk op een scooter te rijden en te filmen, hier een impressie hoe het er ongeveer uitziet voor ons:

We zetten de scooter ergens tussen en lopen rustig naar de ingang. Je kan op twee manieren de tempel bereiken: Met een lift of via de trappen. Wij kiezen voor de laatste. Het is een bijzonder gezicht, want het is best heel hoog. We beginnen te lopen en al snel loop ik de eerste selfie-terrorist omver die prompt voor me stil blijft staan omdat ze zonodig een selfie moet maken. Ik kijk om me heen en het is een invasie van dit soort mensen hier. Het fenomeen “pictures or it did not happen” krijgt hierdoor toch wel een andere betekenis: “Picture of me or I wasn’t there”… Verschrikkelijk. Gelukkig ben ik niet de enige die er last van heeft.

We komen aan de top en zien dat niet-Thai moeten betalen voor entree. Geen probleem maar het is 40 Baht p.p. en dan wordt het wel een beetje prijzig om een overbezochte tempel te bezoeken. Waarschijnlijk zien we toch niets door de hordes mensen. Vooral Rieneke heeft hier, met haar 1.68 meter lang meer problemen mee dan ik. We besluiten om maar weer terug te gaan en een andere, rustigere tempel op te zoeken.

Wat Chedi Luang

Weer terug in Chiang Mai gaan we naar de volgende tempel, Wat Chedi Luang. Dit is de grootste en veelzijdige tempel die we vandaag zullen aan doen. Er is een entreeprijs, maar aanzienlijk lager dan bij Wat Phrathat Doi Suthep.  Als we binnenkomen zien we al verschillende gebouwen staan. De eerste is alleen toegankelijk voor mannen. Ik loop, met schoenen uit natuurlijk, naar binnen. Voor een tempel waarin alleen mannen mogen komen zijn er toch aardig veel afbeeldingen van vrouwen op de muren.

Ik loop weer naar buiten en met de veters nog los lopen we naar het hoofdgebouw. Dit is de tempel en het is heel groot. Binnen zitten mensen op de grond. De een is bezig met mediteren, de ander met het verwonderd om zich heen aan het kijken naar de pracht en praal. We lopen wat rond en zien een ritueel wat we nog niet eerder hebben gezien. Er staan verschillende beelden van Boeddha die bekleed zijn met bladgoud. Mensen pakken een wit papiertje en strijken over deze beelden heen. Hierdoor wordt het bladgoud verplaatst. Waarom mensen dit doen is voor ons onbekend.

Er zit ook een monnik op een verhoogde stoel te lezen in stilte. Het is hier sowieso heel erg stil. Ik voel gewoon dat ik ook tot rust kom in deze omgeving.

We lopen weer naar buiten en lopen om de tempel heen. Hier vinden we verschillende kleinere tempels met elk hun eigen doel. Zo is er een tempel voor een bos monnik die veel heeft betekend voor de natuur rond Chiang Mai. In deze tempel staat ook een levensecht beeld van hem. In eerste instantie dacht ik ook dat er iemand zat.

In het midden staat een gebouw wat er bekend uit ziet. Het lijkt wel op de modernere en kleinere versie van Wat Ratchaburana in Ayutthaya. Dit is wat ze hier een chedi noemen. Het was vroeger veel groter, maar door een aardbeving is er 60 meter van de top afgevallen.

Aan de zijkanten zien we beelden van olifanten, soort murenes en hoge trappen naar boven. Deze trappen zijn afgesloten voor bezoekers. We lopen er omheen en zien in de nissen, bovenin, allemaal beelden van Boeddha. De architectuur blijft geweldig van deze gebouwen. Zo simpel, maar ook weer zo complex.

Als we het rondje gedaan hebben zien we een bord met “monk chat”. Hier hebben we al over gelezen. Als je wilt kun je hier aan deelnemen. Er is een gereserveerde ruimte waar jonge monniken zitten. Je kunt gewoon bij ze aanschuiven en met ze over van alles praten… In het Engels natuurlijk. Op deze manier kun je veel over de levenswijze, de cultuur en achtergrond van monniken leren. We zijn er rond 1 uur in de middag en een Canadese vrijwilliger vertelt ons dat de monniken tot 3 uur les hebben. We kunnen terugkomen rond die tijd of het morgenochtend weer proberen. We besluiten eerst maar eens naar een andere tempel te gaan.

Wat Chiang Man

Na een klein stukje rijden komen we aan bij Wat Chiang Man. Het verhaal gaat dat Chiang Mai is begonnen bij deze tempel. Het is niet heel groot, een entree, een tempel en een klein parkje er omheen. We trekken onze schoenen weer uit en lopen de tempel in. Een groot beeld van Boeddha begroet ons. Ergens had ik gelezen dat hier ook een smaragden Boeddha zou zijn. Het is even zoeken, maar aan de zijkant van het plateau waar het grote Boeddha zit, zie ik een soort kooi met grote dikke tralies. Binnenin kun je inderdaad dit, eigenlijk heel kleine, beeldje zien staan. Rieneke was er al voorbij gelopen, maar na mijn aanwijzingen ziet ze het toch.

Buiten lopen we naar de achterkant. Hier staat een Chedi voor de olifanten. Dit is het oudste gebouw in dit complex.  Het bestaat uit 15 levensechte olifanten die het bovenste plateau dragen. Dit plateau heeft de vorm van een bel en bevat relikwieën.

Er zijn nog meer kleine gebouwen die voor ons geen bekende functie hebben. Er zit ook een grote tuin omheen waar je heerlijk kunt zitten. We halen een ijsje bij de 7-eleven en gaan in de tuin zitten genieten van de rust en warmte.

Monk chat

Na het ijsje rijden we terug naar Wat Chedi Luang. Het is stipt 3 uur in de middag als we aankomen. We lopen naar het bord “monk chat” en een andere man komt naar ons toe. Hij vraagt of we willen praten met een monnik. We bevestigingen dit en we worden naar de enige monnik die er zit gebracht. Het is een man van 28 (maar geloof me, hij zou zo 18 kunnen zijn). Hij zit rustig te lezen in een soort stripboek. Hij gebaard ons te zitten na een begroeting en we beginnen te praten. Zijn Engels is best goed, maar soms wat slecht verstaanbaar. We praten over de verschillen tussen Thailand en Nederland, dat hij afgestudeerd is op filosofie en daar nu les geeft aan deze universiteit. We hebben het ook over het vreemde fenomeen dat toeristen (vooral dames) de kleding voorschriften niet te serieus nemen en dat het mij verbaast hoeveel mini rokjes, strakke topjes en andere zwemkleding-achte kleren gedragen worden in de tempels. Het stoort hem niet dat ze de voorschriften niet volgen, maar wel dat het de monniken kan storen. Hij is er vrij open in en geeft als voorbeeld dat als hij aan het mediteren is hij afgeleid kan worden door een mooie, sexy vrouw… Maar eigenlijk kan dat ook zonder de bovenstaande omschrijvingen van “kleding” .

Na een tijdje valt mijn oog weer op het boekje wat de monnik aan het lezen was. Het is een stripboek met Thaise tekst. Hij legt uit dat het een boekje is over Boeddha, maar dan in stripvorm. Zouden ze voor de bijbel ook eens moeten doen, wordt het een stuk leuker. Ook zien we dat hij een mobiel heeft. Het lijkt wel of hij zich er voor schaamt, want hij verstopt het steeds een beetje in zijn boek.

Zo praten we nog een uur door. Over het weer, andere geloven, zijn levenswijze, het doel van boeddhisme en nog meer. Inmiddels is het erg druk geworden om ons heen. Overal zitten monniken om ons heen te praten met toeristen.

We nemen afscheid van “onze”  monnik en gaan terug naar de scooter. Dit is een erg leuk initiatief, maar de volgende keer iets langer wachten. Kans is dan groter dat we iemand te spreken krijgen die iets beter Engels spreekt.

Conclusie

Chiang Mai is qua tempels erg veelzijdig, maar ga niet naar de meest voor de hand liggende. Ga naar de tempels aan de rand. Daar is het veel rustiger en kun je op je gemak rond kijken. Alleen Wat Chedi Luang zou ik aanraden om door de vele toeristen heen te kijken.

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op