Bangkok: Co van Kessel fietstocht

Bangkok is een hele grote stad, dus om nou alles per voet te gaan verkennen is een beetje teveel van het goede. Gelukkig zijn er heel veel andere mogelijkheden van vervoer. Hoog tijd om lekker Nederlands te gaan fietsen met, hoe kan het ook anders, een Nederlandse touroperator Co van Kessel. Meer dan 30 jaar geleden is Co begonnen met het aanbieden van fietstochten door Bangkok. Helaas is hij ondertussen zelf overleden, maar zijn werk wordt voortgezet door een enthousiast team die alle ins en outs over Bangkok weten.

In verband met de warmte beginnen we lekker vroeg, om 7 uur ’s ochtends om precies te zijn. Op weg naar het vertrekpunt zien we de monniken lopen die bezig zijn om aalmoezen te verzamelen. De monniken vertrekken meestal rond 5 uur ’s ochtends vanaf hun tempel en keren rond 7 uur ’s ochtends weer terug met de opbrengsten. Tot ongeveer 11 uur ’s ochtends mogen ze de opbrengsten eten, daarna wordt er niet meer gegeten. Heel bijzonder om hier getuige van te zijn.

‘Op Fietse’

We hebben een leuke groep die voornamelijk uit Nederlanders bestaat. Samen met 2 gidsen gaan we Bangkok onveilig maken. Maar niet voordat we een mooie gele fiets hebben uitgezocht. Natuurlijk met een mooi mandje voorop voor waterflesjes en andere bagage. We stellen hem in en gaan op pad. We stoppen eerst bij het klooster waar de monniken wonen en krijgen uitleg over hun levensstijl. We leren dat elke Thaise man minstens 5 jaar lang als monnik dient te leven. Na deze vijf jaar mag hij kiezen of hij monnik wil blijven. Ook het verzamelen van aalmoezen wordt besproken en het verschil tussen de monniken in de stad en de monniken op het platteland. In de stad sijpelt de techniek toch ook door in het klooster en hebben de monniken vaak een mobieltje. Tegelijkertijd blijkt dat Kenji nu al een lekke band heeft, dus zijn fiets moet gewisseld worden. Het meisje wat mee is als tweede gids neemt zijn fiets en gaat terug naar het begin en wij wachten tot ze weer terug is om de tocht voort te zetten.

Chinatown

Na een stuk fietsen door smalle steegjes komen we bij een Chinese tempel aan. We parkeren de fietsen en ze hoeven niet eens op slot! De tempel heeft als hoofdkleuren rood en geel. Dit staat voor geluk en rijkdom, want wat is geluk zonder een beetje rijkdom? De tempel wordt actief gebruikt en elke tempelbezoeker heeft zijn eigen ritueel. Zo zit er iemand voor te lezen vanaf haar tablet en weer iemand anders gooit stokjes om haar horoscoop te weten te komen. Ook zien we hier een oven waar, zoals we al eerder hebben gezien/geleerd in Vietnam, papieren geld/telefoons en andere zaken die overledene nodig kunnen hebben in het hiernamaals in worden verbrand. De tempel is prachtig versierd, zelfs de regenpijpen zijn niet overgeslagen. En weer compleet anders dan Wat Pho, die we gisteren hebben bezocht.

We stappen weer op de fiets en vervolgen onze tocht door Chinatown. We fietsen over de lokale markt tussen de lokale bevolking door. Die hier ook gewoon met hun scooter langs de kraampjes rijden. Het kan allemaal hier in Thailand. Als het niet meer mogelijk is met goed fatsoen te fietsen stappen we af en lopen we met de fiets aan de hand langs alle kraampjes. Heerlijk, al die geuren en kleuren van verse producten. In plaats van één keer per week je boodschappenkar vol te laden in een superdrukke supermarkt gaat men hier twee of drie keer per dag naar de markt. De producten worden vers ingeslagen en voor één maaltijd gebruikt. Dit zie je ook terug bij de kleinere Thaise restaurantjes, dan is het gewoon eten wat de pot schaft.

We eindigen bij de rivier om de oversteek te maken naar de overkant met de ferry. Met fiets en al gaan we de ferry op voor een korte vaartocht van 10 minuten. Aan de overkant wacht een compleet andere wereld. Hier is het veel stiller. We maken even een korte stop om het energiepijl weer wat omhoog te krikken. Gefrituurde banaan en balletjes met sesamzaad, dat gaat er wel in na een stuk fietsen.

Wat Kalayanamit

Als we weer op de fiets stappen volgen we de rivier om uit te komen bij een tempel met een heel groot zittend Boeddha beeld. De tempel wordt gerenoveerd en we lopen tussen de schotten door naar de ruimte waar de Boeddha zich bevind. Een hele rare gewaarwording, die overgang van constructie en bouwen naar een prachtig versierde ruimte. De verbouwing leidt er toe dat Wat Kalayanamit een soort strijdtoneel is geworden. De abt (hoogste monnik) zegt dat hij de leefomstandigheden van de monniken wil verbeteren, maar de omstanders snappen niet dat dit ten kostte gaat van enkele unieke elementen. Als bezoeker krijg je hier verder gelukkig niks van mee. De Boeddha is heel groot (15 meter hoog en 12 meter breed) en neemt bijna de hele ruimte in beslag. Als je dichterbij loopt voel je je haast nietig. Ondanks dat we niet meer in Chinatown zijn zie je hier ook veel Chinese invloeden in de tempel en de omringende versieringen.

Het Venetië van het Oosten

Hoog tijd om de rit voort te zetten. We gaan het water weer op, maar deze keer in een heuse longtailboat. En de fietsen gaan gewoon mee! Ze worden netjes om en om tegen elkaar neergezet en als ze allemaal zijn ingeladen, zijn wij aan de beurt. Om en om stappen we in de boot om de balans te behouden. En dan gaan we varen, nou ja, eerder vliegen! De kapitein van onze boot heeft er goed de sjor in, het water spat lekker hoog op aan beide zijkanten. Wel krijg je zo iets minder mee van de omgeving, maar als er iets bijzonders is te zien remt hij wel netjes af. Zo spotten we ineens varanen/hagedissen aan de zijkant en in het water. De huisjes hier doen ons denken aan de Mekong Delta, gewoon langs en op het water, op houten palen.

Als we aanleggen en uitstappen zijn we in een compleet andere wereld beland. Boerderijen, palmbomen, stilte, je zou haast denken dat je de stad uit bent. Maar ook dit is Bangkok. Vroeger woonden hier veel boeren die hun producten verkochten in de stad, maar tegenwoordig is de winst zo minimaal dat de jeugd liever iets anders gaat doen. We fietsen over betonplaten door wat voelt als de jungle. Wat een bijzondere belevenis!

Bij de tour zitten waterstops inbegrepen. Bij deze stop voor water zit het winkeltje echter aan de overkant van het water, zonder brug . Hoe komen we nu dan aan water, wie gaat er zwemmen? Maar er is een hele mooie constructie gemaakt over het water met een mandje die via katrollen naar de overkant wordt getrokken. Geniaal! Ook is hier een “floating market” die misschien die naam niet helemaal verdiend met maar twee bootjes. Maar ze hebben hier wel erg veel lekkere hapjes. We kopen kleine kokospannenkoekjes. Door de spraakverwarring krijgen we iets meer dan we wilden, maar ze zijn zo lekker, dat is geen enkel probleem.

We fietsen door naar een lokaal restaurantje aan het water waar we een stevige lunch opgediend krijgen. Heerlijke Thaise gerechten, dat gaat er wel in na al die inspanningen. Als er uiteindelijk nog wat overblijft stelt de gids voor om de omelet aan de vissen te voeren. Kenji gooit een stuk in het water en er springen ineens allemaal vissen omhoog! Dat hadden we niet verwacht. Bij elk stuk wat er ingegooid wordt zien we tientallen grote vissen vechten om dat ene stukje. Wow.

Waterperikelen

De terugweg wordt ingezet. We laden de fietsen weer in de longtailboat en gaan via het water weer richting het beginpunt. Onderweg komen we ineens op een punt waar meer longtailboats liggen en wij meren daarbij aan. Gek, er valt hier verder weinig te zien. Maar we moeten wachten tot we de sluis in mogen om verder te kunnen varen. Ondertussen krijgen we van achteren reddingsvesten aangereikt met het verzoek die aan te doen. Dat moet dan nogal een sluis zijn. Het nadeel is dat het ondertussen al goed warm is geworden, we vol in de zon liggen en reddingsvesten erg warm zijn. En die sluis heeft er blijkbaar geen zin in, wat gaat dat langzaam. Eindelijk zijn we er helemaal doorheen, het was niet heel spannend. Maar als we doorvaren en uitkomen op de grote rivier snappen we de reddingsvesten. Met een noodgang scheuren we over het water, het bootje stuitert alle kanten op. Nooit geweten dat water zo hard kon zijn. De tocht duurt misschien maar een kwartier, maar met al dat gestuitert voelt het veel langer. Als we dan eindelijk voet aan wal zetten zijn we opgelucht. Nog een klein stukje fietsen, de fietsen inleveren en de tocht zit er op. Wat een top kennismaking met Bangkok!

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op