Ayutthaya – stad der tempels

Vanuit Kanchanaburi nemen we de minivan naar Ayutthaya. Een aantal uur in een bus zonder airconditioning zien we namelijk niet zo zitten. We worden opgepikt bij ons hostel en stoppen bij nog één ander hostel om twee jongens op te pikken. En dan begint de rit naar Ayutthaya. Het is gelukkig niet heel lang, zo’n 3 uur rijden. Onderweg maken we één stop, omdat de chauffeur even moet tanken. Gelukkig heeft deze chauffeur een beter inzicht op de weg, waardoor de rit prima te doen is. De eerste tempels maken duidelijk dat we er bijna zijn. Onze chauffeur zet ons netjes af bij het resort, waar we direct kunnen inchecken. Zoals gebruikelijk krijgen we een kaart van het stadje, en je kunt er niet om heen, er zijn hier heel veel tempels. Het meisje aan de balie zet een mooi cirkeltje om de tempels die we echt moeten zien, we hebben per slot van rekening maar twee dagen.

Op stap met Bart

In Kanchanaburi hadden we een scooter geleend om de Erawan watervallen te bezoeken, wat erg prettig was. Dus ook nu vragen we om een scooter die deze keer de toepasselijke naam Bart krijgt. We stippelen een route uit en dan gaan we rijden. Het plan is om te beginnen bij Wat Chaiwatthanaram. Van daaruit rijden we verder naar Baan Holliandia. Dan rijden we naar het centrum en gaan we richting Wat Mahathat en Wat Ratchaburana. En verder zien we dan wel hoeveel zin en tijd we nog hebben. Na een check-check-dubbelcheck en een o-ja-ze-rijden-hier-links zijn we weg. Het went weer heel snel en we zoeven als echte Thaise locals met het verkeer mee.

Tijdens onze laatste maaltijd in Bangkok bij ons favoriete restaurant Nalin Kitchen kregen we al te horen dat Ayutthaya ook wel het oude Bangkok wordt genoemd. Meer dan 400 jaar was dit namelijk dé hoofdstad van Siam. In 1767 werd de stad voor een groot deel verwoest door het Birmese leger en dat is te zien in de overblijfselen van de tempels. Desalniettemin zijn deze ruïnes nog steeds prachtig en geven ze een goede indruk van de grootsheid van de stad in vroegere tijden. Doordat drie grote rivieren hier samenvloeien is Ayutthaya ook lange tijd een belangrijke havenstad geweest. Zelfs de VOC heeft hier een vestiging gehad om vanuit Ayutthaya Azië verder te verkennen en handelsroutes uit te zetten. Ayutthaya ligt op nog geen 80 kilometer afstand van Bangkok en is dus heel makkelijk te bereiken per bus of trein.

Wat Chaiwatthanaram

We parkeren Bart en lopen richting de ingang waar ons een aangename verrassing wacht: geen toegangsprijs. Er hangt een bordje dat dit is in verband met de dood van de koning. En het geldt voor alle tempels in Ayutthaya. De man die er zit wijst ons hoe we bij de tempel komen en met een “kap koen ka(p)” gaan we op pad. Het is nog lekker vroeg, er zijn nog niet veel bezoekers. Het zonnetje weet het ook nog niet helemaal, maar het doet niet af aan de grootsheid van het complex.

Het complex bestaat uit één grote pagoda in het midden, ook wel prang genoemd. Deze pagoda wordt omringd door vier kleinere pagoda’s. Om deze vijf pagoda’s zijn kloostergangen gebouwd. De meeste Boeddhabeelden in dit complex zijn niet meer compleet. De tand des tijds is hier goed zichtbaar. Ook komen we er achter dat de grote overstroming van 2011 schade heeft toegebracht een de tempel. Gelukkig wordt er nu geprobeerd om deze zo goed mogelijk te restaureren. Toch zijn er nog veel details zichtbaar die laten zien wat een tijd en energie er werd gestopt in het maken van de tempels en alle versieringen. Nu wordt het complex bewoond door de talloze duiven die af en toe opgeschrikt worden door een toerist.

Baan Hollandia

Als we uitgekeken zijn bij Wat Chaiwatthanaram stappen we weer op de scooter en gaan we richting Baan Hollandia. Na bijna 5 maanden reizen hebben we wel trek in een echt Nederlands bakkie. Bij aankomst zien we één andere auto staan, verder is de parkeerplaats totaal verlaten. Tussen de tulpen door lopen we naar de ingang. En we worden zowaar begroet in het Nederlands, maar wel door een Thaise dame. Een hele rare gewaarwording. Of we de expositie willen zien over de VOC en de rol van Nederland in Ayutthaya. Nou, dat kan nog wel even voordat we een bakje doen.

We worden begeleid naar de expositie, waar de dame de lichten voor ons aan doet. Ze gaat zelf weer terug naar beneden en zo kunnen we op ons gemak rondlopen. We hebben even een flashback naar Marokko waar, tijdens een museumbezoek, de lichten miraculeus voor ons aan en uit gingen. Het is heel raar om hier in Thailand ineens al die oud Nederlandse teksten te zien staan. Een deel van de geschiedenis is natuurlijk bekend, maar er wordt hier een extra dimensie aan gegeven. Aan het einde komen we een portret tegen van Beatrix en Alexander in het kader van de Nederlands-Thaise banden.

Buiten zijn de oude muren nog voor een deel zichtbaar van het oude VOC gebouw. Het moet een enorm complex geweest zijn. De scheepswerf die er nu nog ligt zal maar een kleine weerspiegeling zijn van de vroegere scheepswerf. Na een rondje door de tuin gelopen te hebben zijn we nu toch echt wel toe aan dat bakje Douwe Egberts koffie. En laten we er dan direct maar een heuse stroopwafel bij nemen. Voor kroketten en frikandellen is het nu nog iets te vroeg. Terwijl we wachten lezen we nog even over de strijd tegen het water, dijken en andere bekende Nederlandse wateruitvindingen. Na alle oploskoffie’s van de laatste tijd is het bakje koffie heerlijk. De stroopwafel is dan weer een beetje een tegenvaller, veel te taai, die doet geen eer aan zijn naam. Met een “tot ziens en gelukkig nieuwjaar” gaan we weer op pad!

Wat Mahathat

Vanuit Baan Hollandia rijden we richting Wat Mahathat wat zich midden in het centrum van Ayutthaya bevind. Als we aan komen rijden zien we direct al dat het hier een stuk drukker is. Het hoofd van Boeddha wat hier vastzit in een boom is een echte toeristentrekker. Hoe het hoofd terecht is gekomen tussen de wortels van de boom is niet bekend. Er gaan verschillende verhalen de ronde. Het beeld zou achtergelaten zijn door de Birmezen na de vernieling van Ayutthaya. Een andere theorie is dat men geprobeerd heeft om het hoofd te stelen, maar dat het te zwaar was om mee te nemen. Het is in ieder geval tot de dag van vandaag een reuze-interessant gezicht. Iedereen spurt na binnenkomst direct in de richting van dé boom, dus wij gaan eerst de rest van het complex bekijken.

Ook hier zien we weer heel veel Boeddha beelden die niet langer compleet zijn. Toch zitten er nog een aantal heel stoïcijns op hun plek. We lopen over de ruïnes van wat eens grote gebouwen waren en proberen ons voor te stellen hoe dit complex er toen uitzag. Natuurlijk nemen we ook een kijkje bij de boom. Het is een bijzonder gezicht, het hoofd van Boeddha tussen de wortels van de boom. Er staat een bordje bij met de mededeling dat je bij het maken van een selfie altijd lager moet zijn dan Boeddha. Die selfie laten we voor wat het is, we genieten liever van datgene wat we voor ons zien.

Het is ondertussen hoog tijd om een hapje te gaan eten. Maar dat blijkt een ware uitdaging te zijn. Er zijn bijna geen restaurantjes te vinden. Tegenover Wat Mahathat vinden we een tentje waar we van een echte Thaise lunch genieten. We buiken even uit en steken de straat weer over om de volgende tempel te bezichtigen, Wat Ratchaburana.

Wat Ratchaburana

We hebben nu al aardig wat gezien en na een poosje begint het toch wat op elkaar te lijken, al die rode stenen. Laat Wat Ratchaburana daar nu even een fijne uitzondering op zijn. De centrale prang is gebouwd in een hele andere bouwstijl en met zijn witte kleur springt hij er zo uit. De beelden en versieringen zijn compleet anders dan wat we tot nu toe gezien hebben. De prang staat in de steigers en ondanks de borden met “no entry” zijn er genoeg mensen die naar boven lopen.

Dat de tempels hier nog actief gebruikt worden blijkt maar weer bij Wat Ratchaburana. In een hoekje van het complex zit een monnik met een aantal mannen. Zo te horen zijn ze aan het bidden. Mooi dat dit gewoon zo kan, de meeste mensen laten ze gewoon met rust. Af en toe stopt er toch iemand voor een foto, maar dit verstoort de mannen niet. Door de oude orginele poort lopen we weer richting Bart. We zijn nu wel een beetje uitgetempeld…

Tourist Promotion… euhh Information

In de Lonely Planet staat dat er bij de Tourist Information een interessante film is over het ontstaan en de geschiedenis van Ayutthaya. We zoeken op hoe we daar moeten komen en gaan rijden. Als we er bijna zijn en een zijweg in slaan rijden we een hele grote, maar vooral lege parkeerplaats op. En nergens een gebouw of iets dergelijks te bekennen. Dus maar weer terug naar de grote weg. We rijden langs een gebouw waar museum op staat, maar ook Tourist Information. Snel slaan we af en rijden we er naar toe. Het ziet er compleet verlaten uit, op een loslopende hond na. We twijfelen of we hier moeten zijn, maar daar komen we maar op één manier achter. In het gebouw vinden we twee Thaise dames. Als we uitleggen wat de bedoeling is verwijzen ze ons door naar boven. Wel eerst even de schoentjes uit doen!

Boven aangekomen lezen we een bordje dat de airco in het gebouw aan is tussen 10 en 3. Laat het nu net iets na drieën zijn… Maar goed, daar laten we ons niet door tegenhouden. We lopen een grote zaal in met heel veel informatie over Ayutthaya en alle bezienswaardigheden. Helemaal aan het einde is er inderdaad iets van een film die je zelf kunt starten. Wij gaan er maar eens even goed voor zitten, nu komen we alles te weten over dit stadje. Een kleine 20 minuten later weten we alle bezienswaardigheden, waarvan we de helft al hebben gezien, maar zijn we niks wijzer geworden over de geschiedenis of andere zaken. Een gevalletje promotie in plaats van informatie.

Oud & Nieuw

We vieren de jaarwisseling in Ayutthaya. Hoewel het hier in Thailand niet gevierd wordt krijgen we bij een tentje waar we nog even een drankje doen een bord fruit met “Happy New Year”. Om middernacht klinkt er dan toch nog een heel klein beetje vuurwerk. Helaas kunnen we het niet zien. Ik vind het wel symbolisch. Hoewel de tijd door tikt en er weer een nieuw jaar aanbreekt doet dit niets af aan de geschiedenis die hier ligt. Oud en nieuw gaan hier hand in hand verder. De geschiedenis wordt bewaard, gerestaureerd, zodat er nog heel veel mensen van kunnen leren en genieten. Wij stappen in de trein terug naar Bangkok om vervolgens door te vliegen naar Chiang Mai. Op 2017, een jaar waarin we nog meer van de wereld gaan zien!

10
Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
nieuwste oudste
Abonneren op
Manon
Gast

Wat een goede tips. Wij willen komende zomer naar Thailand. Daar hebben we super veel zin in!

Eva
Gast

Thailand is wat mij betreft sowieso altijd een goed idee. Ik ben verschillende keren in Ayutthaya geweest en er nog altijd niet op uitgekeken. Hoewel ik Sukhothai ook erg indrukwekkend vind. Om nog maar te zwijgen over Angkor Wat in Cambodja of Bagan in Myanmar

Janet | thatonetime
Gast

Hele herkenbare blogpost. Ik ben er een aantal jaren geleden geweest en herken veel van je plaatjes terug. 🙂 Wij zijn er uiteindelijk maar een dag geweest maar was graag wat langer gebleven.

Herma | 2feelfree.com
Gast

Mooi blog! Leuk om de foto’s te herkennen 🙂 Wij waren er in 2014, maar hebben Baan Hollandia gemist. Grappig om zo de Nederlandse geschiedenis te zien. Die eerste tempel vond ik het mooist, maar na een tijdje werd ik wel wat ‘tempelmoe’. Heel veel plezier in Chiang Mai, toffe stad!!

Lotte
Gast

Ik krijg spontaan fijne herinneringen van mijn trip naar deze plek in 2014, heerlijk! Wat Chaiwatthanaram en Wat Mahathat waren favorieten. 🙂