Onze eerste kennismaking met Vietnam

Hoewel Hong Kong een geweldige stad is houden we ons bezoek kort. We willen niet een te groot deel van ons budget er hier doorheen jassen, dus tijd voor goedkopere steden/landen! Vanuit ons hotel pakken we de shuttle bus die ons netjes afzet bij het beginpunt van de airportbus. We zijn de enige passagiers en kunnen onze bagage makkelijk kwijt en een goede plek kiezen. Op de route naar het vliegveld stopt de bus verschillende keren en bij elke stop wordt de bus voller en voller. Het bagagerek is niet groot genoeg voor al die bagage. Het is erg grappig om te zien hoe iedereen daar verschillend mee omgaat. Sommige mensen zetten hun koffer met wieltjes er gewoon naast en bij de eerste de beste bocht gaan die koffers natuurlijk aan de rol. Af en toe stampt de buschauffeur zelf naar achteren om orde te creëren in de chaos van koffers en tassen. Tegen de tijd dat we heel Hong Kong door zijn zit de bus hutje mutje vol.

We all stand together

Het vliegveld van Hong Kong heeft twee terminals en de bus stopt bij beide. Bij terminal 1 stroomt bijna de hele bus leeg, dat ruimt lekker op. Wij moeten namelijk bij terminal 2 zijn. Als we bij de balie komen kunnen we nog niet inchecken, we zijn te vroeg. Dus gaan we onze laatste Hongkongse dollars uitgeven en omwisselen voor Vietnamese dong. Hebben we die tenminste vast in the pocket. Toch een fijn gevoel om ineens miljonair te zijn :-). Ondertussen is de balie ook geopend en kunnen we gaan inchecken. Of we een visa approval letter hebben? Jazeker, die hebben we via Friends Travel Vietnam aangevraagd! Zonder deze visa approval letter kun je namelijk geen visa on arrival krijgen. We mogen dus mee en krijgen onze boardingpassen. Als we alle controles hebben gehad zien we dat we nu ook naar terminal 1 gaan. Dus er zijn twee terminals en je moet naar de één of de ander, maar als puntje bij paaltje komt, moet iedereen naar dezelfde terminal… Je moet er maar op komen.

Personal space is overrated

Nu is het wachten tot het boarden begint. Deze keer wordt er gesorteerd op stoelrijen en we gaan in de juiste rij staan. We vliegen voor het eerst met Jetstar. En bij Jetstar geloven ze in het principe dat je niet zoveel ruimte nodig hebt. Of eigenlijk denken ze natuurlijk vooral aan hun eigen portomonnee; hoe meer stoelen, hoe meer geld. Zo krap hebben we het nog niet eerder meegemaakt. Je moet maar hopen dat de persoon voor je niet besluit om lekker achterover te gaan hangen. Gelukkig is de vlucht maar 2 uur. We maken een note-to-self dat we niet voor Jetstar moeten kiezen als we een langere vlucht hebben. Eindelijk mogen we onze telefoon weer gebruiken in vliegtuigmodus. Dit was op alle vluchten in China verboden. Raar, want overal ter wereld mag dit gewoon. In China moeten ze ergens nog een wet terugdraaien of aanpassen, maar daar hebben ze geen haast mee blijkbaar. We stijgen op, we dalen en zo staan we ineens in Vietnam.

Visum perikelen

Bij aankomst in Vietnam moet je een visa on arrival kopen om het land binnen te komen. Naast de visa approval letter waar ik het al eerder over had vul je twee aanvraagformulieren in en heb je een pasfoto nodig. Met dit hele pakket ga je naar de eerste balie. Daar nemen ze het hele zootje mee en wordt je verwezen naar de wachtruimte waar we gezellig bij de andere wachtende toeristen gaan zitten.

Leuk om te zien dat niet iedereen even goed op de hoogte is van de regels rondom dit visa on arrival. Niet iedereen heeft bijvoorbeeld er aan gedacht om Amerikaanse Dollars mee te nemen om het visum te betalen. Sommige mensen moeten op het vliegveld zelf de aanvraagformulieren nog invullen. En heel soms is er iemand die niet wist dat je een visa approval letter nodig hebt…

Op een beeldscherm boven de balie verschijnt om de zoveel tijd een foto en wordt de bijbehorende naam opgeroepen. De computerstem die alle namen verhaspelt, je moet goed op blijven letten. Als we aan de beurt zijn lopen we die kant op, betalen $ 50,00 en krijgen we onze paspoorten terug met een visum voor 90 dagen. Jeej, we mogen Vietnam in. Snel door de laatste controle en op zoek naar onze backpacks.

Taxi komt zo…

Voordat we vertrokken hebben we contact gehad met ons hostel en gevraagd of ze een taxi voor ons kunnen regelen. We hebben gelezen dat het anders erg kostbaar kan zijn en dat je maar moet afwachten of je komt waar je moet zijn. We lopen de aankomsthal uit en zien tientallen mannen/vrouwen met naambordjes. We lezen ze allemaal zo goed mogelijk, maar er zit nog niet iets bekends tussen. Er blijkt ook nog een andere uitgang te zijn, dus daar dan maar even kijken, je weet maar nooit. Maar ook hier loopt niemand die ons verwacht. Voor de zekerheid lopen we allebei nog een rondje langs alle bordjes, maar het levert niks op. We zien dat we niet de enige zijn die zo vertwijfeld rondlopen, blijkbaar zijn er meer mensen met hetzelfde probleem.

We vragen bij een bureautje of ze ons hostel willen bellen. just-keep-waiting-doryDat willen ze wel even doen en na het telefoontje moeten we maar even gaan zitten en wachten. Dus we wachten… en wachten nog wat meer. Nog maar weer eens een rondje langs de bordjes, nog meer wachten. Ik ga toch nog maar eens vragen of ze nog een keer willen bellen met het hostel, want zo komen we hier nooit weg. Ze geven de telefoon over en ik geef aan dat we zitten te wachten op een taxi. Just wait 15 minutes, we will send somebody… Uiteindelijk komt er iemand naar ons toe die vraagt Kenji? Eindelijk, onze taxi is gearriveerd. Snel de spullen inladen en gaan met die banaan… taxi dus.

Cultuurshock all over again

Ons hotel bevind zich midden in het centrum van Old Quarter en we worden netjes voor de deur afgeleverd. We staan versteld van de hoeveelheid scooters/motors die langs ons heen zoeven. Heel anders dan in China, daar waren de meeste scooters elektrisch en maakten weinig geluid.  Hier is dat wel even anders. Wat een herrie. De eerste hotelkamer die we toegewezen krijgen bevind zich aan de straatkant en je hoort het gezoef non stop. Zelfs ’s avonds laat gaat het gewoon door. Dan toch maar even vragen of we een andere kamer kunnen krijgen, want we vinden het toch wel fijn om daadwerkelijk te kunnen slapen. Daar is zo’n hotelkamer tenslotte voor bedoeld. Dit is gelukkig geen probleem, de volgende dag mogen we verhuizen naar een kamer op de derde verdieping aan de achterkant. Heerlijk om na een wandeling in de hectiek hier tot rust te komen. En dan komt het besef pas: we zijn in Vietnam, een compleet andere wereld dan China. Opnieuw leren wat de gewoontes zijn, hoe alles hier werkt, waar de leuke plekjes zitten. Op naar een nieuwe stap in ons grote avontuur!

 

 

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op